ประกายสังหารนี้ถูกหลี่มั่วเสวียนจับสัมผัสได้อย่างเฉียบคม
จากกลิ่นอาย เขาประเมินว่าอีกฝ่ายมีระดับพลังอย่างน้อยถึงขั้นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นแปด
แม้ระดับขั้นจะสู้มู่หยงเฉวียนไม่ได้ แต่พลังที่แท้จริงกลับดูเหมือนจะเหนือกว่ามู่หยงเฉวียนเสียอีก
พลังในตัวรวมเป็นหนึ่งเด็ดขาด กลิ่นอายแหลมคม ดั่งกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่ชักออกจากฝัก
แต่ถึงกระนั้น สำหรับหลี่มั่วเสวียนแล้ว ก็ไม่ได้ต่างอะไร
ชายชุดขาวระเบิดปราณทรงอำนาจพุ่งเข้าใส่หลี่มั่วเสวียนอย่างฉับพลัน รวดเร็วนัก
แต่หลี่มั่วเสวียนกลับเพียงส่งเสียงเหยียดเย็น
"หึหึ..."
กลิ่นอายเกรียงไกรของชายชุดขาวพลันพังทลายลงในพริบตา หายไปอย่างไร้ร่องรอย
คิ้วดุจกระบี่ของชายชุดขาวขมวดลงเล็กน้อย
"มีฝีมืออยู่บ้าง!"
ทันใดนั้นเขาก็กระโจนขึ้น ระเบิดพลังภายในในตัว พุ่งเข้าโจมตีตรงใบหน้าหลี่มั่วเสวียน
เพียะ...
หลี่มั่วเสวียนยกมือขึ้นรับประทะอย่างไม่ยี่หระ
เขาสะบัดมือโยนส่ง ชายชุดขาวก็กระเด็นเข้าไปในตรอกเล็กข้าง ๆ
ร่างของชายชุดขาวกระแทกกับกำแพงทั้งสองด้านหลายตลบ บนกำแพงปูนเกิดหลุมขนาดต่าง ๆ กันนับสิบ เศษอิฐปลิวว่อน กว่าจะหยุดได้อย่างหวุดหวิด
"นี่เจ้าเอาหินวิญญาณมาเป็นเหยื่อตกข้าเลยรึ!"
หลี่มั่วเสวียนหงายฝ่ามือลง ดูดหินวิญญาณทั้งเจ็ดเม็ดที่วางอยู่บนแผงลอยขึ้นมา เก็บเข้าแหวนมิติ
ชายชุดขาวอายุยังน้อยแต่มีพลังถึงขั้นนี้ เบื้องหลังต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่
"ใช่ ข้ามาเพื่อล่อเจ้าให้ติดกับนี่แหละ!"