"หงย่าชิง เธอพูดมาเถอะ ฉันรับได้ทุกอย่าง อย่ามัวแต่ขอโทษเลย มันทำให้ฉันใจคอไม่ดี!"
กู้หย่าฉิงได้แต่ซบหน้าลงบนอกของหลี่มั่วเสวียน ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ว่าหลี่มั่วเสวียนจะถามอย่างไร เธอก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา
ทันใดนั้น
กู้ล่างลุกขึ้นยืนจากเตียง ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เอ่ยขึ้นว่า
"หลี่มั่วเสวียน ถ้าเจ้าอยากรู้ ข้าจะบอกให้เอง"
"ตอนนี้หงย่าชิงอารมณ์ไม่นิ่ง อย่าไปกระตุ้นนางอีก!"
กู้หย่าฉิงมองไปที่กู้ล่าง
บนใบหน้าประดับด้วยแววเหลือเชื่อ
"ท่านพี่ เรื่องพวกนี้ท่านรู้หมดแล้วสินะ?"
กู้ล่างฉายแววรู้สึกผิด
"ใช่ เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเจ้า ข้ารู้หมด!"
"ก็เพราะข้ารู้ทุกอย่าง ข้าถึงเข้าใจว่าชีวิตของเจ้าลำบากเพียงใด นั่นแหละเหตุผลที่ข้าปฏิบัติต่อหลี่มั่วเสวียนเช่นนั้น"
"ถ้าเจ้าจะโกรธก็โกรธข้าเถิด อย่าโกรธพ่อแม่เลย ครอบครัวก็ทำไปเพื่อให้เจ้ามีชีวิตที่ดีขึ้น"
กู้หย่าฉิงหัวเราะเย็นเยียบ สายตาที่มองกู้ล่างเต็มไปด้วยความเย็นชาและโกรธแค้น
"เพื่อให้ฉันมีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันต้องขอบคุณพวกท่านจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกท่าน ฉันก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บ ทุกวันนี้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันได้รับ ล้วนมาจากน้ำมือพวกท่าน!"
"พวกท่านช่างเป็นครอบครัวที่ดีนัก ฉันไว้ใจพวกท่านถึงเพียงนี้ แต่พวกท่านกับวางแผนการณ์ใหญ่ หลอกฉันเหมือนคนโง่ เพื่อให้ฉันเลิกยุ่งกับมั่วเสวียน ให้ฉันตัดใจจากเขาเด็ดขาด แล้วไปแต่งงานกับสัตว์อย่างหลินมั่วเฟย นี่คือสิ่งที่พวกท่านเรียกว่าให้ฉันมีชีวิตที่ดีขึ้นใช่ไหม?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะมั่วเสวียนปรากฏตัว ตอนนี้ฉันคงถูกไอ้สารเลวหลินมั่วเฟยย่ำยีไปแล้ว กู้ล่าง พี่พอใจมากสินะ ฉันขอบคุณพวกท่านจริง ๆ!"