เมื่อเห็นสภาพน่าสังเวชของหลินเสวียน แขกทุกคนก็หัวชาไปตาม ๆ กัน
ต่างพากันสูดลมหายใจเย็นวาบ
เด็กสาวน่ารักขนาดนั้น ดันมา…
น่าเสียดายจริงๆ ให้ตายเถอะ อย่างน้อยก็น่าจะ…
ไม่ใช่สิ ประเด็นคือไอ้หลี่มั่วเสวียนนี่มันกล้าฆ่าคนต่อหน้าท่านหมอลู่หยวนเนี่ยนะ?
ท่านหมอลู่หยวนออกปากขอให้ไว้ชีวิตหลินเสวียนแล้ว แต่ก็ยังลงมือฆ่าอย่างไม่ปรานีอีก
ก่อนหน้านี้เป็นความแค้นส่วนตัวกับตระกูลหลิน
แต่นี่มันไม่ไว้หน้าท่านหมอลู่หยวนชัดๆ
แม้แต่ตี๋เวยประมุขสหพันธ์นักยุทธยังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
เชี่ย!
ไอ้หลี่มั่วเสวียนนี่มันบ้าระห่ำขนาดนี้เลยเรอะ?
แม้แต่หน้าของท่านหมอลู่หยวนก็ไม่ให้?
ยังไงก็เป็นคนจากหุบเขาเซียนอวิ๋นนะ
ลู่หยวนมองดูศพของหลินเสวียนบนพื้น สีหน้าสงบนิ่งแต่ก็แฝงความโกรธไว้หลายส่วน
“ดี หากนี่คือทางเลือกของท่านเอง ลู่ก็ไม่ขอก้าวก่าย แต่ท่านจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำวันนี้!”
“ส่วนเรื่องเด็กป่วย ลู่ก็ไม่ขอเกี่ยวข้องด้วย!”
หลี่มั่วเสวียนหัวเราะเย็น
“เหอะ ๆ ลูกสาวของข้าหลี่มั่วเสวียน ยังต้องให้คนอื่นช่วยหรือ? ข้ารักษาตัวเองได้!”
อย่าเห็นว่าลู่หยวนเป็นคนจากหุบเขาเซียนอวิ๋น คนอื่นกราบไหว้บูชาเขา
แต่สำหรับหลี่มั่วเสวียนแล้ว เขาไร้ค่าแม้แต่เป็นขี้หมา
ผู้บำเพ็ญอย่างเขา เชื่อในเรื่องเวรกรรมชาตินี้ต้องชำระในชาตินี้
หัวใจหลักคือการทำตามใจตน
ไอ้เรื่องมนุษยสัมพันธ์จอมปลอมนั่น มันก็แค่ขี้หมา!
แค่ถล่มตระกูลหลินกระจอก ๆ ยังต้องห่วงเรื่องไว้หน้าอีกหรือ?
จะไว้ไปทำไม?
หลี่มั่วเสวียนเชื่อในหลักการเดียวคือ อย่าไว้เหลือ!