ให้ตายสิ...
เมื่อเห็นชะตากรรมอันน่าสังเวชของตี๋เวยและถังฮ่าว
แขกที่มาร่วมงานต่างก็อุทานคำพูดคลาสสิกประจำชาติออกมาอย่างอดไม่ได้
ตี๋เวยก็คือประมุขยุทธภพ เป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นสามที่น่าสะพรึงกลัว
กระบวนท่าเดียว!
กระบวนท่าเดียวก็จบแล้ว!
นี่มันบ้าอะไรกัน หลี่มั่วเสวียนมีฉายาอีกชื่อว่าวันพันช์แมนหรือเปล่า?
ต่อสู้กับใครก็ใช้แค่กระบวนท่าเดียว?
ทุกคนคิดว่าตัวเองประเมินพลังของหลี่มั่วเสวียนสูงเกินไปแล้ว
แต่หลี่มั่วเสวียนกลับใช้การกระทำพิสูจน์ให้เห็นว่า ราวกับบนโลกนี้ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาอีกแล้ว
เป็นการโจมตีข้ามมิติที่ชัดเจน
เวลานี้ แขกยังไม่ทันได้สติกลับคืนจากความตกตะลึงสุดขีด
พวกเขาก็เหมือนได้ยินเสียงกระซิบของปีศาจ
“อีกสามนาที...”
เดิมทีแขกในงานไม่มีใครยอมไป
ยังไงพวกเขาก็คือขุมกำลังทั้งเล็กใหญ่ทั่วทั้งอำเภออู่ซื่อ เราไม่ต้องการหน้าตากันหรือไง?
ตั้งแต่ที่เห็นตี๋เวยถูกหลี่มั่วเสวียนเตะหมอบลงไปในพริบตา
เราไป! พวกเราไปเดี๋ยวนี้!
หน้าตาอะไรนั่น ดูเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ครืน...
มีคนแรกหนีไป คนอื่นๆ ที่เหลือก็ตามไปติดๆ
แม้แต่คนจากสกุลเฉิน ตระกูลอู และขุมกำลังยุทธภพต่างๆ ก็วิ่งหนีกันหมดเกลี้ยง
กลัวว่าหากไปช้าไปอีกก้าวก็จะถูกหลี่มั่วเสวียนฆ่าด้วย
คนๆ นี้ผิดใจกันนิดหน่อยก็ลงมือเลย
ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด
เพียงชั่วพริบตา
จวนตระกูลหลินที่เดิมทีคึกคักมีชีวิตชีวา ครื้นเครงด้วยบรรยากาศมงคล กลับกลายเป็นสภาพรกร้าง