สภาพน่าอนาถของหลินอวี้ทำให้แขกในงานพากันเม้มปาก ไม่กล้าเอ่ยวาจา
พิธีหมั้นวันนี้ พวกเขาถือว่ามาถูกงาน
ไม่เพียงได้เห็นชายอื่นของว่าที่เจ้าสาวตระกูลหลิน ยังรู้ด้วยว่าหลินอวี้แอบคบกับแม่หม้ายเจ้าบ้านรุ่นแก่ของตน
ปรมาจารย์ผู้ฝึกยุทธ์เต็มตัว จะหาหญิงแบบไหนไม่ได้?
นั่นแม่ของหลินฉี่ไม่ใช่หรือ?
อายุคงเจ็ดสิบกว่าแล้ว?
แล้วยังแซ่บอีก?
บ้าเอ๊ย เพื่อนเอ๋ย รสนิยมหนักแน่!
หลินฉี่มองหลินอวี้ที่ตายคาตาตัวเอง ใบหน้าชราถมึงทึงเขียวคล้ำ
หลินอวี้เป็นคนในตระกูลของเขา จะว่าไปก็โตต่อหน้าต่อตาเขา
หลินอวี้ไม่น่าจะใช่คนแบบนั้น เขาจะมองใครก็ไม่น่ามองแม่ของเขานะ
ย่าชรามีอายุตั้งเท่าไหร่? จะทนแรงกระหน่ำแบบนั้นได้หรือ?
มันผิดสามัญสำนึกสุดกู่
หลินฉี่หันไปหาหลี่มั่วเสวียน
"แกอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้สินะ!"
นี่คือคำอธิบายเดียว
หลี่มั่วเสวียนยิ้มจาง ๆ
"ยินดีด้วยตอบถูก แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย!"
วันนี้ต้องไม่ให้เหลือแม้ไก่หรือสุนัขในตระกูลหลิน
ตั้งแต่ตอนที่หลินมั่วเฟยคิดจะลงไม้ลงมือเขา ตระกูลหลินก็เปลี่ยนชะตากรรมไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้น
หลินมั่วเฟยต้องตาย ถ้าตระกูลหลินอยากแก้แค้น ก็มากันให้พร้อมหน้าครอบครัวเลยแล้วกัน
ถึงแม้ว่าบางคนจะกลายเป็นปลาที่เดือดร้อนไปด้วยก็ตาม
แต่โลกนี้ก็เป็นเช่นนี้
คนหนึ่งบรรลุธรรม ไก่หมาพลอยขึ้นสวรรค์
เมื่อเคยเสวยสุขความมั่งคั่งร่ำรวยมาแล้ว ครั้นรังพังไม่มีไข่รอด ก็อย่ามาโทษใคร
หลี่มั่วเสวียนเอ่ยเตือนกู้หย่าฉิง
"อย่าให้เสี่ยวเสี่ยวเห็นของพวกนี้!"
กู้หย่าฉิงเข้าใจว่าหลี่มั่วเสวียนกำลังจะทำอะไร
นางใช้มือบังหน้าของเสี่ยวเสี่ยวไว้ แล้วเดินไปอีกด้านหนึ่ง
มุมปากของหลี่มั่วเสวียนกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นแสนโหดเหี้ยม
"การเข่นฆ่า เริ่มขึ้นแล้ว!"
ทันใดนั้น ร่างของหลี่มั่วเสวียนก็หายวับไปจากที่เดิม
ปรากฏตัวกลางวงผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลหลินในชั่วพริบตา
บรรดาแขกทั้งหลายเห็นหลี่มั่วเสวียนหาที่ตายเช่นนี้ อยู่ ๆ ก็เป็นฝ่ายลงมือก่อน
ก็อดอกสั่นขวัญหาย ต่างพากันลุกพรวดขึ้นมา
"ไอ้หนุ่มนี่มันคิดจะทำอะไร?"
"มันคงไม่คิดหรอกนะว่าจะสู้ทั้งตระกูลหลินได้"
"โง่ โง่สิ้นดี นึกว่ามันเป็นยอดฝีมือเสียอีก ไหนเลยจะหยิ่งยโสโอหังขนาดนี้"