กู้ล่างมองหลี่มั่วเสวียนด้วยแววตาจริงใจ:
"ข้าได้บอกทุกอย่างที่รู้แก่ท่านหมดแล้ว หากท่านไม่เชื่อ ต่อให้ฆ่าข้าก็ไร้ประโยชน์ ข้าขอไปดูหย่าฉิงสักหน่อย เกรงว่านางจะโกรธ"
กู้ล่างกล่าวจบ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง
เหลือเพียงหลี่มั่วเสวียนเพียงผู้เดียวในห้อง
หลี่มั่วเสวียนอารมณ์สับสนยิ่งนัก
ในความฉงนสับสนปนเปื้อนด้วยความยินดีจาง ๆ
หากบิดามารดามิได้สิ้นชีพจากอุบัติเหตุรถชนจริง ๆ เช่นนั้นผู้ที่ช่วยพวกเขาไว้คือใคร?
แม้แต่ตระกูลกู่ยังสืบหาร่องรอยของอีกฝ่ายไม่พบ เพียงพอพิสูจน์ว่ากำลังของอีกฝ่ายเหนือล้ำตระกูลกู่ยิ่งนัก
ตามหลักแล้ว ด้วยภูมิหลังกระจอกงอกง่อยอย่างตระกูลหลี่ของเขา จะมีสิทธิ์ใดให้ตัวตนระดับนั้นยื่นมือเข้าช่วยเหลือ
ในสายตาของเขา บิดามารดาก็เป็นเพียงชาวนาธรรมดา ๆ ในหมู่บ้านท้อที่ตรากตรำทำนาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
พวกเขาจะมีภูมิหลังอะไรได้?
หลี่มั่วเสวียนลูบคางตนเอง ครุ่นคิดจนสมองแทบระเบิด
"หรือว่า... จะเป็นบรรดาอาจารย์?"
ผู้เดียวที่มีทางยื่นมือเข้าช่วยเหลือบิดามารดาของเขา ทั้งยังทำให้ตระกูลกู่สืบหาไม่พบ นอกจากอาจารย์ทั้งหลายของเขาแล้วก็เกรงจะไม่มีผู้ใดอีก
แต่ถึงที่สุดจะเป็นบรรดาอาจารย์ของเขาที่ช่วยไว้หรือไม่?
หลี่มั่วเสวียนก็มิอาจแน่ใจ
บางทีอาจจะเป็น เหตุใดพวกนางจึงรับเขาเป็นศิษย์เล่า
เกรงว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้ จะต้องตามหาอาจารย์ทั้งหลายให้พบ แล้วเอ่ยปากถามกับตนเองจึงจะได้คำตอบ
หากเป็นบรรดาอาจารย์ช่วยบิดามารดาของเขาไว้จริง