<br />“ฟิ้ว——”
ร่างเสวี่ยหมิงวาบไหว กรงเล็บโลหิตอันดุดันพาเอากำลังภายในน่าสะพรึงพุ่งเข้าใส่หลี่มั่วเสวียน
หากโดนเข้าเต็มแรง เกรงว่าหน้าอกคงถูกเจาะเป็นรูโหว่
ทว่า
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ หลี่มั่วเสวียนเพียงสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ
ชั่วพริบตา
ตูม…
เสวี่ยหมิงรู้สึกถึงพลังอันน่าหวาดกลัวตีกลับมายังตัวตน ก่อนร่างทั้งร่างจะกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับหินผาอย่างแรง
ศิลามหึมาปรากฏรอยร้าวดั่งใยแมงมุม เลือดสดไหลทะลักจากลำคอราวกับหามาได้ฟรีๆ
หากเหตุการณ์นี้ถูกหลินมั่วเฟยและพวกเห็นเข้า คงได้ขี้แตกขี้แตนกันแน่!
นี่มันผู้แข็งแกร่งขั้นปรมาจารย์ระยะต้นนะ ถูกเล่นงานซะเละภายในกระบวนท่าเดียว?
“เจ้า…เจ้าคือใคร?”
เสวี่ยหมิงปาดเลือดที่มุมปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจ้องมองหลี่มั่วเสวียน
ปล่อยพลังภายในออกนอกร่างได้?
แถมกำลังภายในยังดุดันมหาศาล ราวกับมหาสมุทรไร้ที่สิ้นสุด
หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ใหญ่?
เสวี่ยหมิงรู้สึกถึงความเสียวสันหลังวาบขึ้นมา
หลี่มั่วเสวียนเอ่ยเสียงเรียบ:
“ส่งศิลาหยางมา!”
“ผู้อาวุโส ไว้ชีวิตด้วย!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เสวี่ยหมิงรู้สึกว่าคำว่าน่าสงสาร อ่อนแอ ไร้ทางสู้จะมาใช้กับตน
แต่ก่อน มีแต่เขาเท่านั้นที่เป็นฝ่ายหยอกล้อเหยื่อ
แต่บัดนี้ สถานะระหว่างนายพรานกับเหยื่อกลับพลิกผัน
ขณะนั้นเอง หลี่มั่วเสวียนหมดความอดทนแล้ว ร่างแวบไปตรงหน้าเสวี่ยหมิง คว้าคอเขาไว้