ย้อนกลับไปตอนนั้น ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นมาตั้งแต่เด็ก ใกล้ชิดสนิทสนมกัน
หลังจากใช้เวลาด้วยกันอยู่หลายปี สุดท้ายพวกเขาก็ล่วงเกินเส้นแบ่งในป่าท้อแห่งหมู่บ้านท้อ
หลังจากนั้น กู้หย่าฉิงก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์ เป็นสายเลือดของหลี่มั่วเสวียน
แต่ตอนนั้นหลี่มั่วเสวียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอำเภออู่ซื่อได้ เพราะผลการเรียนดีเยี่ยม
กู้หย่าฉิงรู้ดีว่าฐานะทางบ้านของหลี่มั่วเสวียนยากจน หากบอกเรื่องนี้กับเขา ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาจะต้องดูแลเธอเป็นอันดับหนึ่งแน่นอน
อาจถึงขั้นทำให้อนาคตของตัวเองเสียไป ประกอบกับตอนนั้นสถานการณ์ของตระกูลเปลี่ยนไป กู้หย่าฉิงทั้งเศร้าเสียใจทั้งจำใจต้องพาลูกในท้องจากมา
เพื่อหลี่มั่วเสวียน กู้หย่าฉิงขัดคำสั่งพ่อแม่ ฝืนคลอดลูกออกมา
ด้วยเหตุนั้น เธอจึงขาดแหล่งเงินสนับสนุน ชีวิตจึงลำบากแสนเข็ญ
เพื่อจะเลี้ยงตัวเองและลูก เธอทำงานหลายที่ ต้องเผชิญกับความยากลำบากของชีวิต ผ่านร้อนผ่านหนาว ร่างกายซูบผอม หน้าตาหมองคล้ำ หญิงสาวหน้าตาสะคราญในวัยยี่สิบต้น ๆ กลับดูราวกับป้าวัยสี่สิบ
หากไม่ใช่เพราะแม่ของเธอสงสาร แอบให้เงินช่วยเหลือเป็นครั้งคราว เกรงว่าชีวิตของกู้หย่าฉิงคงลำบากกว่านี้มาก
แต่แล้วก็อย่างว่า ฟ้าไม่เข้าข้าง ไม่คิดว่าตอนเสี่ยวเสี่ยวอายุสามขวบ จะถูกตรวจพบว่าเป็นโรคลูคีเมีย
ต้องใช้เงินจำนวนสูงมากเพื่อประคองชีวิต และโรคลูคีเมียของเสี่ยวเสี่ยวยังต่างจากรายอื่น ไขกระดูกที่เข้ากันได้นั้นหายากมาก
นั่นก็หมายความว่า ชีวิตของเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเริ่มต้น ก็มองเห็นจุดจบได้ตั้งแต่ตรงนี้
สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของกู้หย่าฉิงคือเสี่ยวเสี่ยว
ทำใจให้เห็นลูกสาวใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานต่อไปไม่ไหว หมดหนทาง กู้หย่าฉิงจึงจำต้องยอมอ่อนข้อให้กับตระกูล ยอมอ่อนข้อให้กับตระกูลหลิน