ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของต้วนชางก็ซีดขาวราวกับเถ้าถ่าน
เขาจำได้อย่างแจ่มชัด
ตอนที่หนีลงมาพร้อมกับท่านยายชิว หลี่มั่วเสวียนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเต่าดำทมิฬพอดี
เจ้าเต่าดำทมิฬนั่นมีความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว พลังต่อสู้ก็น่าตกใจ
ต่อให้เป็นหลี่มั่วเสวียน เกรงว่าคงไม่มีทางรอดแม้แต่น้อย
ถ้าหลี่มั่วเสวียนตาย แล้วเขาจะไปหาคนให้โจวจงเซิ่งที่ไหนเล่า
หรือจะผ่าท้องเต่าดำทมิฬ เอาศพของหลี่มั่วเสวียนออกมากัน
ต่อให้ไม่พูดว่าศพของหลี่มั่วเสวียนถูกเต่าดำทมิฬย่อยไปหรือยัง เจ้าเต่าดำทมิฬนั่นก็มีพลังน่าสะพรึงกลัว
ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือได้เลย!
บัดนี้ ต้วนชางได้แต่สวดภาวนาให้หลี่มั่วเสวียนอย่าได้ตายเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นเขาก็ต้องตายตามไปด้วย!
ท่ามกลางความสิ้นหวัง ต้วนชางก็ยังไม่หมดหวังเสียทีเดียว
เขาแอบกวาดตามองรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ หาโอกาสหนีเอาตัวรอด
ขอแค่มีโอกาสสักหนึ่งในหมื่น เขาก็จะไม่ยอมอยู่รอตายที่นี่แน่
ตั่ก ตั่ก ตั่ก...
เสียงฝีเท้าดังชัดเจนดังมาจากป่าลึก
ทุกคนมองไปทางภูเขาลึก
เห็นเงาร่างสองสายเคลื่อนเข้ามาจากไกลถึงใกล้ อย่างเนิบช้า
เพ่งมองดูดี ๆ
ไม่ใช่หลี่มั่วเสวียนกับเฉินกังหรอกหรือ
ต้วนชางตื่นเต้นจนแทบจะเงยหน้าร้องหอนใส่ฟ้า
ฟ้าไม่เคยปิดทางจนสิ้นหวังจริง ๆ
ทุกครั้งที่ต้วนชางคิดว่าต้องตายแน่ หลี่มั่วเสวียนก็จะปรากฏตัว
คราวนี้ปรากฏตัวได้ถูกจังหวะเหลือเกิน
ก่อนหน้านี้ต้วนชางอยากให้หลี่มั่วเสวียนร่างแตกแหลกเป็นผุยผง
ตอนนี้มองหลี่มั่วเสวียนอีกที เขาช่างน่ารักเหลือเกิน!
ต้วนชางชี้นิ้วไปที่หลี่มั่วเสวียนอย่างตื่นเต้น แล้วตะโกนโหวกเหวกว่า
"ท่านหัวหน้าตระกูลโจว ดูสิ นั่นไงหลี่มั่วเสวียนที่พวกท่านตามหา!"
ต้วนชางพร่ำพูดประโยคนี้ซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่ง ราวกับเครื่องอัดเสียง
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลโจวจับจ้องหลี่มั่วเสวียนด้วยแววตาดุดันเปี่ยมเจตนาสังหารเป็นคู่ ๆ