เวลานี้ ความหวาดกลัวในใจของต้วนชางท่วมท้นถึงขีดสุดจนไม่อาจเพิ่มพูนได้อีก
เลือดทั่วร่างของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง
“คุณหลี่ไว้ชีวิตด้วย ผมเองก็ถูกโจวจงเซิ่งบีบบังคับมา”
“ถ้าผมไม่บอกว่าคุณอยู่ที่ไหน เขาก็จะฆ่าผม!”
“ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ผมยินดีให้ทั้งนั้น ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย!”
บนใบหน้าของหลี่มั่วเสวียนปรากฏรอยยิ้มยียวนเล็กน้อย
“ไว้ชีวิต? บอกเหตุผลที่ฉันควรยกโทษให้มาสักข้อ!”
ต้วนชางพยายามสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด
หัวแทบจะกระแทกแตกอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่หยุด
“คุณต้องการหินวิญญาณใช่ไหม? ผมมีนี่! ขอรับไว้ด้วย!”
ต้วนชางรีบล้วงหินวิญญาณที่พกติดตัวออกมาจากอก ยกให้ตรงหน้าหลี่มั่วเสวียนด้วยความเคารพ
“นี่มันของของฉันไม่ใช่รึไง? แล้วนายบอกว่าเป็นของนายได้ยังไง?”
หลี่มั่วเสวียนสะบัดมือตามอำเภอใจ หยิบถุงหินวิญญาณนั้นมาไว้ในมือ
ลองชั่งน้ำหนักดู ภายในมีหินวิญญาณอยู่ราวสิบกว่าก้อน
ต้วนชางยังคงอ้อนวอนต่อไป
“ผมมีแค่นี้จริงๆ ได้โปรดคุณหลี่ให้โอกาสผมด้วย!”
หลี่มั่วเสวียนยกมือขึ้น พลังดูดมหาศาลดึงร่างของต้วนชางเข้ามาหา
เขาจับที่คอของต้วนชาง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ก็เห็นแก่ที่นายอ้อนวอนอย่างจริงใจขนาดนี้ งั้นก็จะทำให้สบายหน่อยแล้วกัน!”
“นายมันผู้อาวุโสของสมาคมหยางเทียน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสะพานสวรรค์ ทำตัวสมเป็นลูกผู้ชายหน่อยได้ไหม?”
ใครจะรู้ว่าต้วนชางได้ยินดังนั้นก็ร้อง เอือก แล้วหมดสติไปทันที
หลี่มั่วเสวียนทำหน้าฉงน
“ไม่ใช่แล้ว ฉันยังไม่ได้ลงมือเลยนะ!”
ขณะที่หลี่มั่วเสวียนเตรียมจะส่งต้วนชางขึ้นสวรรค์
ฉึบๆๆ…
ร่างสิบกว่าร่างพุ่งขึ้นมาจากตีนเขา
ลงสู่ตรงหน้าหลี่มั่วเสวียนอย่างรวดเร็ว
ดูจากสัญลักษณ์บนชุดรัดรูปของพวกเขา ก็คือผู้ฝึกยุทธ์จากสหพันธ์ยุทธภพหังโจว
ตามข้อมูลข่าวกรองของสหพันธ์ยุทธภพ ว่ากันว่าที่นี่มีผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลใหญ่ต่างๆ ในหังโจวมาชุมนุมกัน