จวนโลหิต
ท่ามกลางยอดเขาประหลาดที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอก
หญิงสาวชุดขาวใบหน้างดงามน่าสงสารคนหนึ่งกำลังหลับตาสนิท
นั่งขัดสมาธิอยู่บนหินผาใหญ่ ฝึกสมาธิอย่างเงียบเชียบ
มองเห็นลาง ๆ บนผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจหยกของหญิงสาว มีระลอกคลื่นไอปราณแผ่วเบาพลิ้วไหวอยู่
สายลมโชยอ่อน พัดชายกระโปรงสีขาวของนางเบา ๆ
ภายใต้การขับเน้นของไอปราณ ดูราวกับเทพธิดาที่ร่วงลงจากสวรรค์ ทั้งว่างเปล่าและสูงศักดิ์
ครืนคราน...
ระลอกคลื่นอันน่าสะพรึงกลัวระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ซ่านออกมาจากร่างของหญิงสาว
ราวกับหายนะอัสนีบาตปะทุขึ้น
ในเวลาเดียวกัน
กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง โดยมีนางเป็นศูนย์กลาง
หญิงสาวค่อย ๆ ลืมดวงตากระจ่างทั้งคู่ขึ้น
ในดวงตางามมีประกายแสงวิญญาณวาบผ่าน
ผู้นี้ก็คือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน 'หลินเหวย' ที่บำเพ็ญอยู่ในจวนโลหิตมาหลายปี
หลินเหวยพ่นลมหายใจขุ่นออกมาช้า ๆ
'ขั้นสะพานสวรรค์ ในที่สุดข้าก็บรรลุขั้นสะพานสวรรค์แล้ว!'
เพื่อช่วงเวลานี้ นางรอคอยมานานเหลือเกิน
ตั้งแต่ยังเด็ก นางก็บวงสรวงเข้าสำนักจวนโลหิตเพียงลำพัง
ทุกวันกำจัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวง บำเพ็ญอย่างหนักในป่าลึก ก็เพื่อให้สามารถเลื่อนขั้นไปถึงขั้นสะพานสวรรค์
ในที่สุดนางก็ทำได้
ตอนนี้นางเพิ่งอายุยี่สิบหกปี ในวัยแรกแย้มเช่นนี้
ก็สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นสะพานสวรรค์ได้ ต่อให้มองทั่วทั้งจวนโลหิต ก็เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง
หากสามารถเลื่อนขั้นเป็นเทพนักรบได้ก่อนอายุสี่สิบ นางก็จะมีสิทธิ์ชิงตำแหน่งเจ้าสำนักจวนโลหิตในภายภาคหน้า