โรงแรมอำเภออู่ซื่อ
ภายในห้องสวีทเพรสซิเดนเชียล
กู้หย่าฉิงและเสี่ยวเสี่ยวกำลังดูการ์ตูน เธอป้อนผลไม้ให้เสี่ยวเสี่ยว
ทว่าสายตายังคอยชำเลืองมองโทรศัพท์มือถือข้าง ๆ อยู่ตลอดเวลา
เหมือนกำลังรอข้อความจากใครบางคน
เสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้วน้อย ๆ ของเธอ
“แม่ ขนาดป้อนเข้าจมูกหนูแล้วนะ!”
มือของกู้หย่าฉิงถือองุ่นไว้ แทบจะยัดเข้าไปในรูจมูกของเสี่ยวเสี่ยวอยู่แล้ว
เธอรีบกล่าวขอโทษ
“ขอโทษจ้ะ แม่ไม่ทันระวัง”
เสี่ยวเสี่ยวหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดจมูกเล็ก ๆ ของเธอ
“แม่กำลังคิดถึงพ่ออยู่หรือเปล่าคะ?”
ใบหน้าสวยของกู้หย่าฉิงแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย โดนลูกสาวพูดแทงใจดำเข้าให้
กู้ล่างที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วถาม
“หลี่มั่วเสวียนยังไม่มีข่าวอีกหรือ?”
กู้หย่าฉิงอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“อาจจะเป็นเพราะแบตโทรศัพท์หมดก็ได้ ปกติเขาไม่ค่อยสนใจโทรศัพท์เท่าไหร่”
กู้ล่างพูดด้วยน้ำเสียงหัวเสีย
“ไม่ดูโทรศัพท์? แล้วจะมีโทรศัพท์ไปทำไม? โทรศัพท์มีไว้ติดต่อสื่อสาร เขาหายไปตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากออกไปกับผู้อาวุโสฉู่ชิว เขาเป็นสามีและพ่อแบบนี้หรือ? มันไม่สมควรเอาซะเลย!”
“ตอนนี้ยังหาตัวไม่เจออีก!”
กู้หย่าฉิงมองไปที่กู้ล่าง
“พี่ อย่าพูดถึงเขาแบบนั้นได้ไหม?”