กู่หย่าฉิงถอนหายใจ
"ไม่ล่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว กลับกันเถอะ!"
พูดจบ กู่หย่าฉิงก็หมุนตัวเดินไปที่รถจี๊ป
"พี่สะใภ้..."
หลินเสวียนเดินตามหลังกู่หย่าฉิง
หลินเย่าเพียงแค่มองหลี่มั่วเสวียนอย่างแน่วแน่ แล้วก็เดินจากไปเช่นกัน
เขาได้รู้มาจากพานหยางว่าเสวี่ยหมิงบอกว่าหลี่มั่วเสวียนเป็นยอดฝีมือระดับเซียนเทียน และเบื้องหลังดูเหมือนจะมีสำนักหนุนหลังด้วย
ถึงแม้จะไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยง่าย ๆ แต่ตระกูลหลินของเขาก็ใช่ว่าจะเห็นสำนักอะไรนั่นเป็นเรื่องใหญ่
ถ้าหากหลี่มั่วเสวียนยังคงมายุ่งวุ่นวายกับคุณนายน้อยแห่งตระกูลหลินของพวกเขาอีก เขาจะไม่เกรงใจหลี่มั่วเสวียน
หลินมั่วเฟยมองไปที่หลี่มั่วเสวียน
"คุณหลี่ ท่าทีของหย่าฉิงชัดเจนมากแล้ว โปรดอย่ามารบกวนเธออีก"
"ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกคุณจะมีคำสัญญาอันแน่วแน่ต่อกันอย่างไร ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของผม และผมจะดูแลเธอแทนคุณเอง"
"อีกอย่าง ถ้าคุณหลี่ขาดผู้หญิงจริง ๆ ผมรู้จักคุณหนูลูกคนรวยอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าคุณหลี่ต้องการสักกี่คน ก็ไม่มีปัญหา!"
หลินมั่วเฟยพูดได้อย่างผู้ดีมีมารยาท
ทว่านัยยะก็คืออย่ามาคิดถึงผู้หญิงของผม
สายตาของหลี่มั่วเสวียนจับจ้องไปที่หลินมั่วเฟย
หลินมั่วเฟยคนนี้ไม่เลวจริง ๆ ดีเสียจนเขาอยากจะบี้เขาให้แหลกคามือ
แต่หลี่มั่วเสวียนยังไม่รู้ความคิดของกู่หย่าฉิง หากสังหารหลินมั่วเฟยไป อาจทำให้กู่หย่าฉิงเสียใจ
หลินมั่วเฟยเองก็สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าในแววตาของหลี่มั่วเสวียน แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ
ตรงกันข้าม จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า
"อ้อ ใช่แล้ว มีเรื่องหนึ่งที่คุณอาจยังไม่รู้ หย่าฉิงเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลกู่แห่งอวิ๋นเฉิง คุณรู้ไหมว่าตระกูลกู่แห่งอวิ๋นเฉิงหมายถึงอะไร?"