ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงเล็กน้อย
พลางพิจารณาเสี่ยวเสี่ยวอย่างละเอียด
เด็กสาวคนนี้มีอะไรพิเศษงั้นหรือ?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มอย่างน่าขนลุก
“ไม่เลว น่าสนใจทีเดียว สมควรแก่การค้นคว้าอย่างยิ่ง!”
ทันใดนั้น
ฉู่ชิวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ทนดูต่อไปไม่ไหว เอ่ยอ้อนวอนต่อชายตรงหน้า
“พวกเขาเป็นแค่สตรีกับเด็ก เหตุใดไม่ปล่อยพวกเขาไปเถิด!”
ตู้ม…
สิ้นเสียง ร่างของฉู่ชิวก็กระเด็นถอยหลังไปกระแทกกำแพงห้องสวีทเพรสซิเดนเชียลอย่างแรง
ชายวัยกลางคนมีแววตาโหดเหี้ยม มองฉู่ชิวอย่างเหี้ยมเกรียม
“จำฐานะของเจ้าไว้ให้ดี เจ้าเป็นเพียงผู้อาวุโสน้อยประจำสาขาของสมาคมการค้าเทียนเหอ กล้าดีอย่างไรมาสอดรู้สอดเห็นต่อหน้าข้า?”
“ถ้าไม่เห็นว่าเจ้ายังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ข้าคงกำจัดเจ้าไปนานแล้ว!”
มุมปากของฉู่ชิวมีเลือดไหล เขากุมอกด้วยความเจ็บปวด สีหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
“คุกเข่าลง ขอโทษข้า! ไม่อย่างนั้นเจ้าจะเป็นเช่นเดียวกับพวกเขา!”
ชายวัยกลางคนบังคับฉู่ชิวอย่างไร้ความปรานี
ฉู่ชิวกัดฟัน ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
ชายผู้นี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว
แรงกดดันมหาศาลทำให้เขาไม่อาจคิดต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่ชิวก็ค่อยๆ คุกเข่าลง
ชายวัยกลางคนพูดถูก ถ้าเขาไม่คุกเข่า เขาก็คงไม่รอดเช่นกัน
เมื่อเห็นฉู่ชิวคุกเข่า
ทั้งกู้ล่างและกู้หย่าฉิงก็ตะลึงงัน
แล้วความสิ้นหวังก็พลันก่อตัวขึ้นในใจ
อย่างน้อยฉู่ชิวก็เป็นถึงผู้อาวุโสของสมาคมการค้าเทียนเหอ