เช้าวันต่อมา
หลี่มั่วเสวียนลืมตาตื่น
เขายิ้มกว้าง มองดูหญิงงามที่ยังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอด
หลี่มั่วเสวียนพยายามลุกขึ้นแต่งตัวอย่างเบามือที่สุด แต่ก็ยังทำให้คนข้างกายตื่นอยู่ดี
“คุณสามี ตื่นเช้าจังเลย ไม่อยากนอนต่ออีกหน่อยเหรอ?”
หลี่มั่วเสวียนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะจุมพิตลงบนใบหน้างัวเงียของกู้หย่าฉิง
“พอดีมีธุระต้องไปจัดการสักหน่อย”
“ไปล้างหอศรโลหิตน่ะหรือ?”
“ใช่! ไอ้พวกหอศรโลหิตมันระเบิดบ้านฉันที่หมู่บ้านท้อจนราบเป็นหน้ากลอง แถมเกือบทำร้ายหลิงเอ๋อร์ ฉันไม่มีทางปล่อยให้พวกมันรอดไปได้แน่!”
ประกายดุดันวาบผ่านดวงตาหลี่มั่วเสวียน
กู้หย่าฉิงไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายเรื่องของหลี่มั่วเสวียนมากนัก
“ก็ได้ ๆ เธอช่วยหยิบเสื้อผ้ามาให้ฉันหน่อยสิ ยัยคนบ้าเอ๊ย จะเอากันก็เอาไปสิ มาฉีกกระโปรงดี ๆ ของฉันทำไมเล่า? ฉันชอบกระโปรงตัวนั้นด้วย…”
หลี่มั่วเสวียนลูบหน้าตัวเองอย่างเก้อเขิน
“แค่ก ๆ … ขอโทษที เมื่อคืนมันเร่งรีบไปหน่อย…”
กู้หย่าฉิงทำค้อนขาว ๆ ใส่หลี่มั่วเสวียน ใบหน้างามแดงระเรื่อ
หลี่มั่วเสวียนหยิบเสื้อผ้ามาให้
แล้วยืนมองกู้หย่าฉิงแต่งตัวอย่างเพลิดเพลินอยู่ข้าง ๆ
หลี่มั่วเสวียนจ้องเขม็ง ไม่ว่าจะมองทิวทัศน์อันงดงามยั่วยวนนี้สักเท่าไรก็ไม่มีวันพอ
กู้หย่าฉิงเห็นหลี่มั่วเสวียนยังคงน้ำลายไหลจ้องมองเรือนร่างของตน ก็เขินอายจนต้องกลอกตาขาวใส่นิด ๆ
“วัน ๆ เอาแต่รังแกฉัน เมื่อคืนทำเอาเสียเกือบทั้งคืน สะใจพอหรือยัง? จะเอากันอีกเหรอ?”
หลี่มั่วเสวียนหัวเราะหึ ๆ
“ไม่ว่าจะทำกันนานเท่าไรก็ไม่มีวันพอหรอก”
กู้หย่าฉิงส่งค้อนขาวให้อีกดอก
“ดีนะที่เมื่อคืนฉันส่งเสี่ยวเสี่ยวไปนอนที่ห้องพี่ชายฉัน ไม่งั้นเสี่ยวเสี่ยวคงเห็นหมดแล้ว!”
“เด็กแค่นั้น จะไปรู้อะไร!”
“ใครบอก? ตอนนี้นางรู้อะไรต่อมิอะไรสารพัด!”