หลี่มั่วเสวียนพยักหน้า
จูเก๋อซงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผู้คนจึงพากันจากไป
หลี่มั่วเสวียนไม่สนใจพวกเขา กลับเข้าไปในห้องเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวเสี่ยวต่อ
เขาไม่ได้โกรธแค้นอะไรมากมายนัก เมื่อสืบรู้ตัวฆาตกรตัวจริงแล้ว หนี้แค้นก็ต้องชำระกับเจ้าของบ่วง
ไว้ค่อยกลับไปกำจัดสำนักลูกโทษทัณฑ์ทิ้งเสียก็แล้วกัน
ส่วนคำขู่ของหลงอวิ๋นเซียว หลี่มั่วเสวียนยิ่งไม่ได้ใส่ใจ
เทพนักรบคนหนึ่งในสายตาของเขา ก็เป็นแค่หมัดกระโดดตัวใหญ่กว่าเดิมเท่านั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่ไอ้หมอนั่นยังพอทำงานให้แดนหัวเซี่ย ปกป้องเสวียนเฉินอย่างเต็มที่แล้ว หลงอวิ๋นเซียวกล้าทำเก๊กใส่เขาต่อหน้า เขาคงฆ่าหลงอวิ๋นเซียวทิ้งไปนานแล้ว
ไอ้หมอนั่นยังจะให้กระสุนปราณเขาอีกสองร้อยนัดด้วย
ถ้าฆ่าหลงอวิ๋นเซียวทิ้ง แล้วเขาจะไปเอาสองร้อยนัดนั้นมาจากไหน
กู้หย่าฉิงยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้ากังวลอย่างหนัก เอ่ยเตือนว่า
“มั่วเสวียน ยังไงหลงอวิ๋นเซียวก็เป็นถึงผู้พิทักษ์ใหญ่แคว้นอู่ ทั้งยังเป็นเทพนักรบ เจ้าทำให้เขาขุ่นเคืองแบบนี้ ภายหน้าก็ต้องมีปัญหาแน่”
หลี่มั่วเสวียนยิ้มเรียบๆ
“ถ้าไอ้หมอนั่นไม่ฉลาด ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะให้บทเรียนมัน!”
หลี่มั่วเสวียนลูบใบหน้างามอย่างแผ่วเบาของกู้หย่าฉิงด้วยความทะนุถนอม แล้วหันไปมองเสี่ยวเสี่ยวในอ้อมอกของกู้หย่าฉิง
ตอนนี้เสี่ยวเสี่ยวหลับเข้าสู่ห้วงนิทราหวานหอมแล้ว มุมปากมีรอยยิ้มหวานละมุน
หลี่มั่วเสวียนห่มผ้าผืนเล็กให้เสี่ยวเสี่ยว แล้วจูงกู้หย่าฉิงไปที่ห้องน้ำ
เมื่อเห็นท่าทางของหลี่มั่วเสวียน กู้หย่าฉิงก็ใจคอไม่ดีขึ้นมา
“มั่วเสวียน นี่เจ้าคิดจะทำอะไร…”
ใบหน้างามของกู้หย่าฉิงเพิ่งจะขึ้นสีแดงระเรื่อ
ก็เห็นหลี่มั่วเสวียนยิ้มร้ายๆ แล้วจับเธอดันเข้ากับผนังทันที