สายตาของหลี่มั่วเสวียนกวาดมองทั้งสามคน
เมื่อเห็นหลงอวิ๋นเซียว หลี่มั่วเสวียนก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ
ที่จุดตันเถียนในร่างของหลงอวิ๋นเซียว มีกลุ่มหมอกไอปราณลอยอยู่
ซึ่งบรรจุพลังอันทรงพลังอย่างยิ่ง
และยังส่งคลื่นพลังงานแรงกล้าเป็นระลอก ๆ พร้อมจะส่งพลังแข็งแกร่งเข้าสู่เส้นเอ็นและกระดูกทั่วร่างของหลงอวิ๋นเซียวได้ทุกเมื่อ
นี่คือสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์เรียกว่าเทพนักรบหรือ?
ดูท่าพลังภายในทั้งหมดคงถูกเปลี่ยนเป็นไอปราณแห่งฟ้าดินหมดแล้ว
และยังควบแน่นจนเกิดเป็นแก่นแท้แห่งยุทธ์ที่คล้ายกับโกลาหลอีกด้วย
แม้พลังจะแข็งแกร่ง แต่เทียบกับโกลาหลแล้ว ยังห่างชั้นกันอยู่มาก
ตี๋เวยและคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นพวกเขาทั้งสามเช่นกัน
โจวถงตกใจเล็กน้อย ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจว่า
“พ่อ ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?”
โจวถงวิ่งเข้าไปกอดด้วยความตื่นเต้น
โจวหยวนมีบาดแผลเต็มตัว แต่รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“ข้าเองก็นึกว่าตัวเองตายแน่แล้ว โชคดีที่ท่านหลงมาถึงทันเวลา”
โจวหยวนเห็นว่าเสวียนเฉินไม่เป็นไร จึงเบาใจลง
“ทำได้ดีมาก ถงเอ๋อร์!”
โจวถงส่ายหน้า
“ต้องขอบคุณคุณหลี่ที่ช่วยลงมือสังหารนักฆ่านั่น ไม่อย่างนั้นพวกเราคงตายกันหมดแล้ว!”