ตี๋เวยถึงกับอกสั่นขวัญหนี
“ใช่เขาเลย! คุณหลี่!”
โจวถงหวาดกลัวจนขาแทบไม่มีแรง
หากบุรุษปริศนามาอยู่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นก็เท่ากับว่าจูเก๋อซงกับบิดาของเขา…
โจวถงโศกสลด น้ำตาไหลรินไม่หยุด
เหลียนเอ๋อร์ประคองเสวียนเฉิน ใบหน้างามซีดขาว
เสวียนเฉินมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบเฉย สีหน้าหนักแน่น
ครั้งนี้พวกเราจะต้องมาตายที่นี่ทั้งหมดเลยหรือ?
บุรุษปริศนากวาดตามองทุกคนในที่เกิดเหตุ สุดท้ายจับจ้องที่หลี่มั่วเสวียน
เขาไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์จากหลี่มั่วเสวียนเลย
เขาแสยะยิ้มบาง
“หนูจนตรอกไม่กี่ตัว หนีมาจนถึงที่นี่แล้วจะมีประโยชน์อะไร?”
โจวถงสีหน้าบิดเบี้ยว นัยน์ตาแดงก่ำถามกลับ
“พ่อข้ากับท่านจูเก๋ออยู่ไหน?”
บุรุษปริศนาหัวเราะเบา
“ต้องถามด้วยหรือ? เรื่องการันตี อีกเดี๋ยวจะส่งพวกเจ้าตามไปด้วยกัน!”
“แก…”
โจวถงจ้องบุรุษปริศนาอย่างดุเดือด ราวกับจะถลึงตาแตก
วินาทีต่อมา
บุรุษปริศนาขยับร่างเปลี่ยนตำแหน่ง ทิ้งภาพตกค้างเป็นทางยาว พริบตาก็ปรากฏตัวตรงหน้าตี๋เวยและคนอื่นๆ
ใบหน้าของตี๋เวยและพรรคพวกกล้ามเนื้อกระตุกน้อยๆ ฉายแววหวาดกลัวและสิ้นหวัง
กริ๊ง…
เสียงกระทบดังใส
กระบี่ยาวในมือบุรุษปริศนาที่ฟาดฟันลงมาอย่างแรง กลับถูกหลี่มั่วเสวียนหนีบเอาไว้ด้วยสองนิ้วเรียวยาว
ไม่ไหวติง
บุรุษปริศนาแสดงสีหน้าตกตะลึง
กระบี่ยาวของตนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ไม่ทันที่บุรุษปริศนาจะเอ่ยปาก
แกร๊ง…
เสียงกังวานใสดังขึ้น
บุรุษปริศนาถูกพลังมหาศาลกระแทกกระเด็น
ตึง ตึง ตึง…
ร่างของบุรุษปริศนากลิ้งตลบอย่างอนาถกลางทางเดินนับสิบตลบ ถึงได้หยุดนิ่งอย่างเสียไม่ได้
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
โจวถงตาโตด้วยความตะลึง ตกใจจนพูดไม่ออก