เมื่อเห็นหลงอวิ๋นเซียวเสนอเงื่อนไขเช่นนั้น
ทุกคนในที่นั้นล้วนตกตะลึง คลื่นมหึมาซัดสาดในใจ
ลมหายใจของทุกคนหนักขึ้นหลายส่วน
โดยเฉพาะโจวถง
ยิ่งมองหลี่มั่วเสวียนด้วยความอิจฉา
ถึงแม้เขาจะเป็นบุตรชายของโจวหยวน ผู้พิทักษ์แห่งแคว้นอู่ แต่ก็เป็นเพียงรุ่นหลังของผู้พิทักษ์เท่านั้น
ส่วนจะได้เป็นผู้พิทักษ์หรือไม่นั้น ยังพูดยาก
การจะเป็นผู้พิทักษ์ได้ ไม่เพียงต้องมีพลังแข็งแกร่ง แต่ยังต้องอาศัยอาวุโสที่สั่งสมมาอย่างยาวนานและเงื่อนไขที่เข้มงวดอีกมากมาย
ไม่คิดว่าหลงอวิ๋นเซียวจะเอ่ยปากให้หลี่มั่วเสวียนเข้าสู่องค์กรผู้พิทักษ์และเป็นผู้พิทักษ์ได้ทันที
เทียบกับคนมากมายที่ยัดเยียดกันแทบตายเพื่อเป็นผู้พิทักษ์ หลี่มั่วเสวียนกลับก้าวขึ้นสวรรค์เพียงก้าวเดียว
แต่ไม่คิดว่าหลี่มั่วเสวียนจะไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ผู้พิทักษ์? ไม่สนใจ เอากระสุนปราณ100นัดมาให้ครบดีกว่า"
ในที่นั้นเงียบกริบในพริบตา
ทุกคนมองหลี่มั่วเสวียนด้วยความสะท้าน
เงื่อนไขดีขนาดนี้ กลับปฏิเสธ?
หลงอวิ๋นเซียวเองก็มีสีหน้าประหลาดใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"หลี่มั่วเสวียน เจ้าอาจจะไม่ค่อยรู้ว่าการเป็นผู้พิทักษ์หมายความว่าอย่างไร งั้นข้าจะอธิบายให้ฟัง เจ้าไม่เพียงจะมีสถานะราชการอย่างเป็นทางการ แต่ยังเป็นเทพพิทักษ์แห่งแดนหัวเซี่ยอีกด้วย ไม่เพียงมีสถานะเหนือผู้อื่น ได้รับการปฏิบัติที่พิเศษยิ่ง แต่ยังมีเรื่องมากมายที่อำนวยความสะดวกให้เจ้าในระดับสูงสุด"
"ผู้พิทักษ์ไม่ใช่แค่มีพลังแข็งแกร่งก็เป็นได้ นั่นคือตำแหน่งที่ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนแย่งกันแทบตายยังไม่ได้เป็น"
หลี่มั่วเสวียนอดทนทวนอีกครั้ง
"ข้าพูดครั้งสุดท้าย เรื่องพวกนั้นข้าไม่สนใจ ผู้พิทักษ์ไร้ความหมายสำหรับข้า เอากระสุนปราณ100นัดออกมา ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด"