“หัวหน้า ขอโทษจริง ๆ นะครับ มีหมูป่ามากวนมื้อนี้คงกินกันไม่ได้แล้ว ไว้ผมจะเลี้ยงใหม่เป็นการส่วนตัว คุยกันให้สนุกเลย”
“ส่วนไอ้คนแบบนี้ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการเอง”
หลี่มั่วเสวียนเอ่ยเสียงเรียบ
คนอย่างหวงเหว่ยนี่ เขาไม่เคยใส่ใจด้วยซ้ำ
“เฮ้อ มั่วเสวียน เขาว่ากันว่าตัดศัตรูดีกว่าสร้างศัตรูนะ วันนี้เราออกมากินข้าวด้วยกันก็ตั้งใจมาสังสรรค์อย่างมีความสุข ไม่จำเป็นต้องทำให้ถึงขั้นนั้นเลย จริงไหม”
หัวหน้าเผิงถอนหายใจ
ไอ้หวงเหว่ยน่ะรวยล้นฟ้า แถมเป็นคนผูกพยาบาท ฐานะและภูมิหลังของหลี่มั่วเสวียนตอนนี้เทียบกับหวงเหว่ยแล้วห่างกันสุดกู่!
“เราค่อย ๆ พูดกันดี ๆ นะ มองหน้าผมหน่อย ต่างคนต่างถอยคนละก้าว เธอขอโทษหวงเหว่ยสักคำ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไป”
หลี่มั่วเสวียนขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่อยากหักหน้าหัวหน้าเผิงตรง ๆ
ทว่าหวงเหว่ยที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินหัวหน้าเผิงพูดแบบนั้น ก็ลอยตัวเห่อเหิม กลับลุกขึ้นจากพื้นอย่างโอหังกว่าเดิม:
“หัวหน้าเผิง ไม่ใช่ผมไม่ให้เกียรตินะครับ แต่มันมีบางคนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
“ผมหวงเหว่ยเกลียดที่สุด ก็คือไอ้พวกไร้ความสามารถอย่างนี้แหละ วันนี้ผมจะให้มันรู้เลย ว่ามดปลวกอย่างมันสมควรคุกเข่าอยู่ใต้เท้าคนอื่นให้เขาบงการ”