ไม่สนใจแววตาตื่นตะลึงของหวงเหว่ยอีกต่อไป
หลี่มั่วเสวียนมองไปที่หลี่มั่วหลิง สีหน้าอ่อนโยน แตกต่างจากเทพสังหารที่เย็นชาและดุดันเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
“พวกเราไปกันเถอะ!”
“อื้ม!”
หลี่มั่วหลิงเหมือนแมวน้อยที่ถูกเอาอกเอาใจ ซบศีรษะเล็ก ๆ ลงกับอกของหลี่มั่วเสวียนอย่างว่าง่าย แถมยังส่งเสียงเย็นชาใส่หวงเหว่ยอีก
“ไอ้หมูป่า ถุย!”
ตึง…
ตอนนั้นเอง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกคนผลักเข้ามา
บอดี้การ์ดสิบกว่าคนในชุดสูทดำ สีหน้าเย็นชา รูปร่างกำยำ ท่วงท่าดุดันกรูกันเข้ามาในห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว
“ขออภัย บอส พวกเรามาช้าไป!”
หวงเหว่ยเห็นแล้วก็อดหัวเราะดังลั่นไม่ได้
“พวกแกมาได้สักที ถ้ายังไม่มาอีก ฉันคงถูกไอ้หนูสกปรกนี่ตีตายแน่”
ก่อนหน้านี้หวงเหว่ยแอบส่งข้อความไปเรียกบอดี้การ์ดของตัวเอง
ตอนนี้มีคนอยู่ข้างกายแล้ว หวงเหว่ยก็กวาดท่าทียอมจำนนก่อนหน้านี้ออกไปจนหมด ในแววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและอำมหิต
“ไอ้หนูสกปรก ตีพ่อแล้วยังจะเผ่นหนีง่าย ๆ งั้นเหรอ?”
“ตอนนี้คนของพ่อมาแล้ว วันนี้จะต้องถลกหนังรอกเอ็นแกออกมาให้ได้ แกอยากปกป้องน้องสาวแกไม่ใช่เหรอ? ได้เลย พ่อจะเล่นกับเธอต่อหน้าแกเสียเลย แล้วถึงยกให้ลูกน้อง ให้ทุกคนผลัดกันรุมเธอ ฮ่า ๆ ๆ…”
หลินอีถงเห็นบอดี้การ์ดของหวงเหว่ยมาถึงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเปลี่ยนท่าทีอีกครั้ง พลางพลอยผยองตามไปด้วย: