หลี่มั่วเสวียนปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย
ทำให้หวงเหว่ยค่อนข้างกระอักกระอ่วน ใบหน้าคางคกที่กว้างแบนและมันเยิ้มของเขาเริ่มฉายแววไม่พอใจ ความโกรธวูบหนึ่งผุดขึ้นในดวงตา
"อย่างนี้ ถือว่าไม่ให้เกียรติหวงเหว่ยใช่ไหม"
"แล้วยังไง"
"แก..."
ทันทีที่หวงเหว่ยเตรียมปะทุ
จู่ๆ ก็มีเสียงยินดีดังขึ้นข้างๆ
"มั่วเสวียน จริงๆ ด้วย นึกว่าเราดูผิดไป"
หลี่มั่วเสวียนหันมองตามเสียง เห็นชายสูงวัยผมดอกเลาคนหนึ่ง สวมสูทสีเทาอ่อน แต่งกายภูมิฐาน ท่าทางตรงไปตรงมา เข้มงวดและสุภาพ เดินเข้ามา
คนผู้นั้นคืออดีตอาจารย์ฝ่ายปกครองของหลี่มั่วเสวียน เผิงหย่วน
หกปีก่อน หลี่มั่วเสวียนเป็นนักเรียนดีเด่นทั้งด้านคุณธรรมและการเรียน เผิงหย่วนดูแลเขาอยู่ไม่น้อย
ได้พบครูผู้มีพระคุณอีกครั้ง ดวงตาของหลี่มั่วเสวียนจึงเอ่อคลอเล็กน้อย
"อาจารย์เผิง..."
"มั่วเสวียน หลายปีมานี้เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา"
อาจารย์เผิงเดินเข้ามาใกล้มองหลี่มั่วเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความตื่นเต้นพลางตบมือเขา
"ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินข่าวลือไม่ดีมา... ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขอแค่กลับมาก็พอ"
หลี่มั่วเสวียนรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก
"ขอบคุณอาจารย์เผิงที่ยังห่วงใย เฮ้อ... แต่เรื่องเมื่อหกปีก่อนนั้นพูดแล้วยาว เกิดเรื่องเปลี่ยนแปลงกระทันหัน เลยเรียนไม่จบ"
สีหน้าอาจารย์เผิงฉายแววเสียดายอยู่บ้าง
"ไม่เป็นไร ขอแค่กลับมาก็พอ ในเมื่อเราได้พบกันก็เป็นวาสนา ยังไงเสียข้าก็ถือว่าเป็นครูของเจ้า ไป ข้าเลี้ยงข้าวเจ้า"
อาจารย์เผิงกระตือรือร้นจูงแขนหลี่มั่วเสวียนไปกินข้าว