หลิวหัวค่อยๆ พยักหน้า
“ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ”
หลี่มั่วเสวียนตื่นเต้นเร่าๆ
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”
นี่มันไม่ใช่ส่งหมอนมาตอนง่วงนอนหรอกหรือ?
เขากำลังกลุ้มใจว่าจะแสดงความจริงใจให้กู้หย่าฉิงเห็นยังไงดี จะได้เรียกหัวใจของกู้หย่าฉิงกลับคืนมา
ที่แท้กุญแจของเรื่องมันอยู่ตรงนี้เอง
ในบรรดาอาจารย์ของเขามีคนหนึ่งเชี่ยวชาญวิชาแพทย์
ตอนนี้หลี่มั่วเสวียนถึงแม้ไม่ถึงขั้นแพทย์ทิพย์ แต่ก็พอจะนับเป็นหมอเซียนมือฉมังได้
เข็มทิพย์เต๋าเหมินนั่นเป็นเคล็ดแพทย์เซียนที่สาบสูญมานาน ใต้หล้านี้ยังไม่มีหมอเทวดาคนไหนจะมาเทียบกับเคล็ดแพทย์เซียนได้เลย
ต่อให้เป็นมะเร็งปอดระยะท้ายๆ ของหลี่มั่วหลิง ก็ยังรักษาหายได้ในชั่วพริบตา
โรคลูคีเมียหายากของลูกสาวกู้หย่าฉิง ก็เรื่องเล็ก
“ดี ฉันรู้แล้ว!”
“ในที่สุดพวกนายก็ทำอะไรที่เป็นประโยชน์บ้าง”
หลี่มั่วเสวียนโบกมือไปตามอำเภอใจ
ไอปราณสายหนึ่งลอยไปตกบนใบหน้าของหลิวหัว
ใบหน้าที่บวมเป่งกับคราบเลือดที่มุมปากของหลิวหัว ฟื้นคืนสภาพเดิมในพริบตา
ฝีมือที่เหนือธรรมชาติขั้นนี้ ทำเอาหลิวหัวกับเซี่ยงเผิงตะลึงค้างอยู่กับที่
เซี่ยงเผิงพูดติดอ่างว่า
“โอ้สวรรค์ นี่มันฝีมือเซียนสวรรค์อะไรกัน? อาจารย์หลี่ ท่านอยู่ในขอบเขตไหนกันแน่? เป็นผู้ฝึกยุทธหรือเปล่า? ทำไมผมรู้สึกว่าแม้แต่ผู้ฝึกยุทธก็ไม่มีฝีมือเช่นนี้เลย”
เซี่ยงเผิงสงสัยใคร่รู้ในพลังฝีมือของหลี่มั่วเสวียนยิ่งนัก