"นึกไม่ถึงว่าจะส่งข้ามาฆ่าเจ้าคนโง่แบบนี้ นี่มันลดค่าตัวชัด ๆ"
"ไอ้โง่ มีคนอยากได้หัวแกไม่น้อย ข้าก็เลยจำใจต้องมาลงมือเก็บเอง!"
จู่ ๆ หลี่มั่วเสวียนก็หัวเราะลั่น
"น่าสนุกดีนี่ ดูแล้วสมองแกก็ไม่ได้ดีไปกว่าหลินมั่วเฟยไอ้โง่นั่นสักเท่าไหร่"
"พายุวายุหรือหลินมั่วเฟยส่งแกมา?"
หนิงเซียวส่ายหน้าน้อย ๆ
"ไม่รู้ว่าจิตใจแกสงบนิ่งดี หรือเป็นเพราะไม่รู้ก็เลยไม่กลัว"
"ช่างมันเถอะ คนใกล้ตาย ไม่จำเป็นต้องรู้มาก ไปตายเงียบ ๆ ก็พอ!"
หลี่มั่วเสวียนพยักหน้าเบา ๆ คล้อยตาม
"อืม แกพูดถูก! ไม่จำเป็นต้องพูดมากกับคนใกล้ตายจริง ๆ"
จู่ ๆ หนิงเซียวก็ลงมือ
พลังอำนาจอันรุนแรงพร้อมแรงลมกรรโชก พุ่งตรงไปที่หน้าอกของหลี่มั่วเสวียน
นิ้วมือที่มีข้อกระดูกโปนนูนราวกับกรงเล็บพญาเหยี่ยว ตั้งใจจะขุดหัวใจของหลี่มั่วเสวียนออกมาทั้งเป็น
หลี่มั่วเสวียนแค่เลื่อนเท้าหลบไปครึ่งก้าว ก็หลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้
หลี่มั่วเสวียนส่ายหน้าอย่างผิดหวัง
"อ่อนแอจริง อ่อนแอเกินไปแล้ว ไม่มีทั้งแรง ไม่มีทั้งความเร็ว เชื่องช้ายิ่งกว่าหอยทาก"
หนิงเซียวพลาดท่าโดนเดียวยังถูกหลี่มั่วเสวียนเยาะเย้ยเช่นนี้ หน้าอดแดงก่ำไม่ได้ โกรธแค้นคำราม
"ก็แค่เด็กอมมือ กล้าพูดโอหัง? ตายซะ!"
หนิงเซียวสูดลมหายใจลึก บุคลิกทั้งร่างพลันเปลี่ยนไป
คล้ายมีวายุสีฟ้าจางหมุนวนรอบตัว
ไอปราณของหนิงเซียวพลันแหลมคมขึ้นหลายเท่า
เขาลงมืออีกครั้งโดยไม่ลังเล
เงาเคลื่อนไหวปานพายุฝ่าเข้าหาหลี่มั่วเสวียน
ดวงตาคนธรรมดาไม่อาจจับการเคลื่อนไหวของหนิงเซียวได้ทัน
"กรงเล็บทะลวงใจ!"
หนิงเซียวใช้กำลังทั้งหมดที่มี
สองมือที่แหลกสลายคอนกรีตได้ ฉกเข้าหาหน้าอกของหลี่มั่วเสวียนอย่างรวดเร็ว
สำแดงเคล็ดวิชาลือชื่อของตน
หลี่มั่วเสวียนกลอกตาใส่แวบหนึ่งอย่างดูแคลน
"สมองคอสเพลย์ชัด ๆ ข้ายังมีวิชาฝ่ามือมังกรสิบแปดท่าสะท้านฟ้าเลย"
หลี่มั่วเสวียนเห็นหนิงเซียวออกแรงเต็มที่กลับไม่หลบเลยสักนิด
รับตรง ๆ ซึ่ง ๆ หน้า
ตึง...
นิ้วของหนิงเซียวจับลงที่หน้าอกของหลี่มั่วเสวียน
ราวกับจับลงบนแผ่นเหล็ก
แม้เป็นแผ่นเหล็ก เขาก็สามารถเจาะทะลุได้
แต่หลี่มั่วเสวียนกลับไม่ขยับเขยื้อน ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย