"ฟ่อ...สวรรค์!"
หลี่มั่วเสวียนพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้
เมื่อ6-7ปีก่อน กู้หย่าฉิงจากไปโดยไม่ร่ำลา หลังจากที่พวกเขาแอบลิ้มรสผลไม้ต้องห้ามในป่าท้อ
เด็กหญิงคนนั้นจะเป็นลูกของเขางั้นหรือ?
ใจของหลี่มั่วเสวียนเต้นระส่ำ
เรื่องที่ว่าเด็กเป็นลูกของเขาหรือไม่ ยังไม่ได้พิสูจน์แน่ชัด
แต่มีอย่างหนึ่งที่หลี่มั่วเสวียนมั่นใจ กู้หย่าฉิงยังคงมีใจให้เขา แม้จะแสดงออกเฉยเมย แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาส
"เฮ้อ... ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า จะรีบร้อนเกินไปไม่ได้!"
ตอนนั้นเอง นางแบบหน้าใหม่ทั้งสิบยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงจะห่มเสื้อคลุมไว้ แต่ก็ยังร้อนแรงเซ็กซี่
หลี่มั่วเสวียนมองพวกนางอย่างหัวเสีย
"พวกเธอยังอยู่แถวนี้อีกทำไม? วางใจได้ เงินไม่ขาดพวกเธอหรอก"
"จะยืนรอให้ข้ากลับเข้าห้องจริง ๆ น่ะหรือ? ข้าไม่สนใจพวกเจ้า ไปเถอะ"
พวกนางแบบหน้าตาแปลกใจมองหน้ากัน ไม่คิดเลยว่าหลี่มั่วเสวียนจะไม่แตะต้องพวกนาง
โจวลี่ก้าวเข้ามาใกล้ เอามือลูบหน้าหลี่มั่วเสวียนอย่างอาทร
"นี่นา ไม่คิดเลยว่าอาจารย์หลี่จะเป็นชายที่ซึ้งในรัก"
"ไม่ได้ให้สมคำมั่นสัญญา ช่างน่าเสียดาย! แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่ยอมแพ้ไป ไม่ว่าเจ้าจะมีหญิงในใจหรือไม่ ข้าก็จะเอาเจ้าให้ได้!"
โจวลี่ส่งสายตายั่วยวนลุ่มลึกมองหลี่มั่วเสวียน ทว่าก็โยกสะโพกกลมกลึงบิดตัวอย่างเย้ายวนยิ่ง ก่อนหมุนตัวกลับเข้าห้อง
หลี่มั่วเสวียนได้แต่ยิ้มเจื่อน โจวลี่นี่ช่างน่ากลัวเสียจริง...