ฉัวะ…
เพียงชั่วพริบตา
ร่างของหลงอวิ๋นเซียวกลายเป็นภาพตกค้างสายหนึ่ง
ดูเหมือนยังอยู่ที่เดิม แต่แท้จริงแล้วไปปรากฏตรงหน้าหลี่มั่วเสวียนแล้ว
“ไอ้หนู แกต้องชดใช้ให้กับความโอหังของแก!”
สิ้นเสียง เขาก็ยื่นฝ่ามือออกมาทันที ดุดันและโหดเหี้ยมสุดขีด คว้าไปที่ลำคอของหลี่มั่วเสวียน
แรงลมจากกรงเล็บอันคมกริบนั้นราวกับคมดาบเหล็กกล้า ถึงขั้นทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวไปบ้าง
เมื่อเห็นหลงอวิ๋นเซียวระเบิดพลังอันแข็งแกร่งเช่นนี้ออกมา เหล่าผู้ฝึกยุทธ์รอบด้านต่างมีสีหน้าหวาดผกา:
“สวรรค์ พลังมหาศาลปานนี้ เกรงว่าคุณหลี่คงถูกบดขยี้จนกลายเป็นเนื้อบด!”
ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น
หลี่มั่วเสวียนเพียงสะบัดมือไปตามอำเภอใจ ก็รับไว้ได้อย่างง่ายดาย
เขากวาดตามองไปที่มีมือของหลงอวิ๋นเซียว อดหัวเราะเยาะไม่ได้:
“ความเร็ว… พลังก็ไม่พอ! อ่อนแอเกินไป!”
“ข้านึกว่าการโจมตีของเทพนักรบจะมีพลังแห่งฟ้าดินแฝงอยู่ จะได้แข็งแกร่งขึ้นมาหน่อย แต่ดูตอนนี้ อ่อนแอจนน่าขัน!”
หลี่มั่วเสวียนส่ายหน้าเล็กน้อย แววตาฉายแววครุ่นคิด
“ดูท่าแล้วการเข้าสู่เต๋าจากยุทธ์คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดี!”
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อผู้ฝึกยุทธ์ฝึกฝนจนถึงขั้นเทพนักรบแล้ว พลังภายในทั้งหมดในร่างกายจะถูกเปลี่ยนเป็นไอปราณฟ้าดิน ไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะใกล้เคียงกับผู้บำเพ็ญระดับพลังปราณก่อกำเนิดอย่างเขา
แต่พอลงมือปุ๊บ
หลี่มั่วเสวียนก็มองออกทันที
พละกำลังของทั้งสองฝ่ายต่างกันมหาศาล
ผู้บำเพ็ญนั้นตั้งแต่เริ่มแรกก็ฝึกฝนร่างกาย หลอมรวมตนเข้ากับไอปราณฟ้าดิน ยกระดับการควบคุมพลังฟ้าดินจนถึงขีดสุด สามารถใช้พลังของไอปราณฟ้าดินได้อย่างถึงขีดจำกัด
แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่อยู่เหนือระดับกำเนิดปฐมขึ้นไปก็ยังสามารถโยนหินถามทางได้
ใช้พลังปราณเพียงเล็กน้อย กระตุ้นพลังแห่งฟ้าดินภายนอกมาใช้เพื่อตนเอง จึงสามารถระเบิดพลังได้ถึงสองร้อยเปอร์เซ็นต์หรือแม้แต่หนึ่งพันเปอร์เซ็นต์
พลังเช่นนั้นถึงจะทำลายฟ้าดินได้
ส่วนผู้ฝึกยุทธ์อย่างหลงอวิ๋นเซียวกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง