“คัมภีร์ดาบสังหารคลั่ง!”
ดาบคลั่งพุ่งเข้าใส่หลี่มั่วเสวียนด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล
ฟิ้ว…
เพียงชั่วพริบตา ฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมแรงพัดหินทรายปลิวว่อน
ดาบสามสายที่ดำสนิทดั่งหมึก เปรียบเสมือนหลุมดำ นำมาซึ่งแรงบีบอัดมหาศาล และยังแฝงด้วยพลังดูดอันรุนแรง จนอากาศบิดเบี้ยว
แผ่นหินแข็งแกร่งบนพื้นกลายเป็นผุยผงในพริบตา
ระหว่างที่พุ่งมา ดาบทั้งสามสายรวมเป็นหนึ่ง
กลายเป็นดาบดำขนาดมหึมาสูงสามสิบถึงสี่สิบเมตร มีเงาปีศาจศีรษะมหึมาลอยอยู่เหนือ ยิ่งราวกับดาบจริงแท้
ถาโถมเข้าใส่หลี่มั่วเสวียน
หลี่มั่วเสวียนมองคมดาบอันน่าหวาดกลัว เพียงส่ายศีรษะเล็กน้อย
“นี่ก็เล่นดาบไม่เป็นอีกคน แข็งแกร่งกว่าหม่าโหย่วไฉได้นิดหน่อยเอง!”
หลี่มั่วเสวียนยื่นนิ้วหนึ่งออกมา
แตะเบา ๆ ที่ปลายดาบยักษ์หัวปีศาจ
หวึ่ง…
และในจังหวะนั้นเอง
“มังกรขาวแตก!”
เกลียวคลื่นปราณสีขาวขนาดสองถึงสามเมตร พุ่งออกจากหว่างมือของหลงอวิ๋นเซียว
ด้วยความเร็วสูงสุดขีด มุ่งตรงสู่แผ่นหลังของหลี่มั่วเสียน
ตูม…
ฟ้าดินมืดดับลงชั่วขณะ
อาคารหลายหลังในสำนักลูกโทษทัณฑ์ พังถล่มภายใต้พลังคลื่นกระแทกอันรุนแรง
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ยืนอยู่ไกลมาก แต่ยังรู้สึกว่าใบหน้าตนแทบปลิวไปกับพายุคลั่ง
ยังมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์อีกหลายคน กระอักเลือด ได้รับบาดเจ็บจากคลื่นพลัง
พื้นที่รัศมีร้อยเมตรกลายเป็นซากปรักหักพัง
ฝุ่นควันมหึมาปกคลุมทั่วท้องฟ้า
ภาพอันน่าสะพรึงเช่นนี้ ทำให้ทุกคนในที่นั้นตะลึงงัน
จากนั้นเมื่อได้สติ พวกเขาก็พากันต่อว่าหลงอวิ๋นเซียว
“ท่านหลง ท่านลอบทำร้ายคุณหลี่งั้นหรือ?”
“ใช่แล้ว คุณหลี่ยอมถอยให้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ท่านทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้?”