โนโน่โน้มตัวเข้าหาจอภาพ ราวกับกำลังพิจารณาบิลสองใบนี้อย่างละเอียด เธอส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ตอบผิด”
สีหน้าของลั่วเจียไป๋เปลี่ยนไปในทันใด เขาหันกลับไปมองลู่หลีอย่างจนหนทาง
“เดา...เดาผิดเหรอ?”
วางบิลสองใบกลับลงบนโต๊ะเตี้ย ลั่วเจียไป๋พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ “นั่นก็หมายความว่า บิลรายรับเป็นของแม่ บิลรายจ่ายเป็นของพ่อ?”
มันจะเป็นไปได้ยังไง?
พ่อไม่ใช่คนมีการศึกษาสูง ขยันทำงาน และรักครอบครัวหรอกเหรอ!
ทำไมบิลที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยซื้อของหรูหราถึงได้เป็นของพ่อ?
ผิดตรงไหนกันแน่?
โนโน่ตบมือเบา ๆ “เลือกผิดหนึ่งครั้ง พวกคุณตัดสินใจแล้วหรือยังว่าให้ใครกลายเป็นตุ๊กตาสวย ๆ มานั่งดูทีวีกับฉัน?”
จู้เยวี่ยกำมือแน่น ใบหน้าซีดเซียว ก้าวออกไปก้าวหนึ่ง “ฉันเอง”
โนโน่ดูผิดหวังเล็กน้อย มองลู่หลีอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ก็เคารพการตัดสินใจของพวกเขา เธอเบ้ปากพูดกับจู้เยวี่ยว่า “ก็ได้ เธอก็...สวยเหมือนกัน”
ทีวีที่โนโน่อยู่มีแสงสีขาววาบผ่าน จู่ ๆ ก็จอดับ
ลู่หลีต้องกระพริบตาเพราะแสงสว่าง
เมื่อตั้งสติได้อีกครั้ง จู้เยวี่ยก็หายตัวไปแล้ว
หันกลับไปมองที่โซฟา เดิมทีมีตุ๊กตาเจ็ดตัว ตอนนี้กลายเป็นแปดตัว เว้นว่างตรงกลางไว้สองตำแหน่ง กำลังจ้องมองพวกเขาอย่างคุกคาม
ลั่วเจียไป๋จิกผมอย่างเจ็บปวด มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกลงบนฝ่ามือ เกิดรอยบนผ้าพันแผล “ถ้าอย่างนั้นที่ฉันเดาไปก่อนหน้านี้ผิดหมดเลย แล้วก็เลือกทีวีผิดด้วย? แต่ทำไมล่ะ? ทำไมถึงเป็นพ่อ?”