ลู่หลีกดหยุดภาพทั้งสองจอ แล้วดึงสายตากลับมา
ขยะบนโต๊ะเตี้ยที่เพิ่งถูกจัดแยกประเภทหายไปมาก มีถุงอาหารเดลิเวอรี เสื้อผ้าสกปรกยับยู่ยี่ ขวดเบียร์ และไพ่ที่กระจายเกลื่อน เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ สะอาดขึ้นครึ่งหนึ่ง
“ในที่สุดก็ไม่มีกลิ่นที่ทำให้มึนหัวนั่นแล้ว เมื่อกี้สกปรกจนไม่น่าเชื่อว่ามีคนอยู่!” ลั่วเจียไป๋ถอนหายใจโล่งอก “ดูท่าโต๊ะเตี้ยจะเป็นที่ดรอปของนะ ตอนนี้น่าจะรีเฟรชเป็นไอเทมใหม่แล้ว”
เขาก้มลงหาพลางบ่นพึมพำ “ทำไมได้กลิ่นเหล้าตลอดเลยนะ? ขยะเยอะจริง... เมื่อก่อนไม่ได้สังเกตว่าโต๊ะก่อนหน้ามีขวดเบียร์หรือเปล่า... ตอนนี้เชื่อแล้วว่าคนที่ผลาญเงินคือพ่อ”
“เจอแล้ว!” ลั่วเจียไป๋ค้นอยู่ไม่นานก็เจอแฟ้มเอกสารหนาๆ ยื่นให้ลู่หลี
ลู่หลีแกะออก แล้วกางเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะ
“พวกนี้คืออะไรกัน?” ลั่วเจียไป๋หยิบขึ้นมาทีละแผ่น อ่านชื่อของแต่ละฉบับ “หนังสือหย่า... ใบรับรองแพทย์ หนังสือไกล่เกลี่ย แล้วก็คำพิพากษา”
เอกสารทุกชิ้นในแฟ้มระบุเพศของเจ้าของไว้ชัดเจน:
หญิง
นี่คือแฟ้มเอกสารของแม่
“สามฉบับแรกวันที่ก่อน 29 มีนาคม ในนั้นยื่นหนังสือหย่าสามครั้ง ใบรับรองแพทย์ก็หนักขึ้นเรื่อยๆ ตำแหน่งบาดเจ็บทั่วร่างกาย แต่หนังสือไกล่เกลี่ยกลับยกคำร้องขอหย่าของเธอทุกครั้ง”
“ยกคำร้อง ยกคำร้อง ยกคำร้อง มีสิทธิ์อะไรยกคำร้องเธอสามครั้ง? ซี่โครงเธอยังหักแล้วยังหย่าไม่ได้อีกหรือไง?”
ลั่วเจียไป๋รู้สึกว่ากระดาษไม่กี่แผ่นในมือหนักขึ้นเรื่อยๆ