เมื่อได้รับการยืนยันจากสายตาของลู่หลี ลั่วเจียไป๋ก็มีความกล้า
“ตอนนี้ฉันมีความคิดที่กล้าหาญ!”
เขาไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่อยากจะคาดเดาคำตอบที่ถูกต้องก่อนลู่หลี แต่ทุกครั้งก็คิดผิดหรือคิดเบี่ยงเบนไปหมด
ต้องให้ลู่หลีใบ้ถึงจะตอบถูก
ครั้งนี้ในอกของเขาพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ
เมื่อเชื่อมโยงไอเทมสำคัญและเบาะแสสำคัญเข้าด้วยกัน เขาก็ปะติดปะต่อเป็นเรื่องราวหนึ่ง
“พ่อแม่ของโนโน่ชีวิตคู่ไม่มีความสุข หลังจากทะเลาะกันก็เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงในสังคม ยังลามไปถึงโนโน่ที่โรงเรียนถูกเพื่อนกีดกันและรังแก
จากนั้นแม่ก็ทิ้งเธอไป คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวลำบากตรากตรำเลี้ยงลูก ไม่เพียงต้องหาเงินตั้งแต่เช้ายันค่ำ ยังต้องดูแลจิตใจที่บิดเบี้ยวของลูกสาว ปลอมตัวเป็นตัวตลกในสวนสาธารณะเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาว“
ลั่วเจียไป๋เปิดกำไลข้อมือ ยืนยันกับเบาะแสสำคัญและไอเทมที่มีอีกครั้ง “ตัวตลกกับพ่อไม่สามารถปรากฏตัวพร้อมกันได้…”
“เบาะแสที่เราได้ตอนนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับพ่อ ภาพลักษณ์ของตัวละครนี้ชัดเจนและมีมิติมากขึ้น
เมื่อตัวเลือกสองข้อดูเหมือนถูกต้อง ข้อที่เข้ากับความหมายของโจทย์มากกว่าเท่านั้นถึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะฉะนั้นทีวีเครื่องนั้นของพ่อคือเครื่องที่ถูกต้อง ควรปิด“
หลังจากจบการวิเคราะห์ ลั่วเจียไป๋กระวนกระวายใจ
เขาสบตากับแววตาว่างเปล่าของจู้เยวี่ย รู้ดีว่าคงพึ่งพาเธอไม่ได้ จึงรีบหันไปขอคำยืนยันจากลู่หลี “นายว่าไง?”