กองชิ้นส่วนศพกลับมาสงบอีกครั้ง
ส่วนบนสุดมีศพที่สมบูรณ์โผล่ขึ้นมา ซึ่งก็คือร่างที่เพิ่งกัดกินต้นขาของผู้เล่นไป
มันดูดซับเลือดหยดสุดท้ายจนหมด ปุ่มเนื้อก็เติบโตกลายเป็นศีรษะที่มีโครงชัดเจน
ผู้เล่นเดินเข้าไปในประตูบานนั้นทีละคน ส่วนโนโน่ที่เกาะอยู่บนหลังคาเฝ้ามองปราสาทอยู่ จู่ ๆ ก็ขยับไหล่
เธอก้มตัว นิ้วมือล้วงเข้าไปในกองชิ้นส่วนศพ
“ว้าว มีตุ๊กตาที่สมบูรณ์อีกตัวแล้ว สมบูรณ์เท่านั้นถึงจะสมบูรณ์แบบ ของไม่สมบูรณ์ก็คือขยะ มีแต่ต้องตั้งใจ พยายาม ดิ้นรน วิ่งไล่ตามไม่หยุด ถึงจะกลายเป็นสมบูรณ์แบบได้”
โนโน่เก็บศพขึ้นมา อารมณ์ดีพลางฮัมเพลง
“โนโน่จะเอาหนูไปไว้ที่ชั้นห้า หนูชอบสีแดงไหม”
ตอนที่ยกศพขึ้นมานั้น มันถูกเคลือบด้วยฟิล์มสีแดงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเหมือนกับของเล่นอื่น ๆ บนชั้นห้าทุกประการ มุมปากยกขึ้นเหมือนกัน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเหมือนกัน
โนโน่มองประตูที่ค่อย ๆ ปิดลง ยื่นมือออกมาอย่างประหลาด ทำท่ากอด
“พวกนั้นจะได้เจอเพื่อนรักที่สุดของโนโน่ในไม่ช้าแล้ว”
“เพื่อนรักที่สุดของโนโน่เรื่องมากจะตาย”
-
ประตูดุจท่าหลบภัยถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว
ชั่วขณะที่ก้าวข้ามธรณีประตู เสียงเด็ก ๆ หยอกล้อวิ่งไล่กันดังขึ้นข้างหูลู่หลี เสียงพลิกหน้ากระดาษตำรา เสียงชอล์กเขียนบนกระดานดำ
ฟังดูแล้ว ที่นี่น่าจะเป็นโรงเรียนที่บรรยากาศสบาย ๆ สนุกสนานรื่นเริง
ท่ามกลางแสงสีขาว มีบางสิ่งเลือนราง
ลู่หลีหรี่ตาลง
เขามองเห็นลูกโป่งสีแดงลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ โผบินอย่างอิสระไปถึงกลางอากาศ แล้วก็หยุดนิ่งกะทันหัน