กระดานดำถูกแบ่งออกเป็นห้าส่วน ตัวตลกอยู่ตรงกลางส่วนหนึ่ง นอกจากตำแหน่งที่เขียนตัวอักษรด้วยชอล์กแล้ว ส่วนอื่น ๆ ตอนนี้ว่างเปล่าทั้งหมด
ลั่วเจียไป๋นั่งยอง ๆ มองกระดานดำ อ่านตัวอักษรชอล์กที่เพิ่งปรากฏให้ลู่หลีฟัง
เขากำลังสังเกตอยู่ จู่ ๆ ความสนใจก็ถูกสิ่งอื่นดึงดูดไป
“ตัวตลกตัวนี้ยื่นออกมาจากในกระดานดำ ประหลาดดีนะ แถมยังใหญ่ขนาดนี้”
“แถมยังแข็งอีก” ลั่วเจียไป๋โน้มตัวไปข้างหน้า เอื้อมมือแตะรอยต่อระหว่างกระดานดำกับตัวตลกอย่างระมัดระวัง พูดพึมพำกับตัวเอง “รูปปั้นอะไรใหญ่ขนาดนี้ดันเชื่อมติดกับกระดานดำได้สนิทเลยนะ ทำได้ยังไงเนี่ย? ฉันนึกว่าผนังด้านนี้มีรู แล้วตัวตลกโผล่ออกมาจากข้างในเสียอีก”
“ตัวตลกมีแค่ครึ่งท่อนบน” ลู่หลีกล่าว “ตั้งแต่เอวลงไปไม่มีแล้ว”
ลั่วเจียไป๋ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันกลับไป “ในกรอบรูปถ่ายครอบครัวที่ฉีหมิงต๋าแย่งไป พ่อของโนโน่ในรูปไม่มีช่วงล่างใช่ไหม?”
แม้ว่าในมือเขาจะไม่มีไอเทมสำคัญ
แต่ในด่านก่อนหน้าเคยเห็นไกล ๆ แถมยังแอบฟังเสียงกระซิบของคนรอบข้างฉีหมิงต๋ามา ลั่วเจียไป๋รู้คร่าว ๆ ว่าในกรอบรูปครอบครัวมีอะไร
“เมื่อกี้โนโน่ก็ยอมรับเองแล้วว่าตัวตลกกับพ่อปรากฏตัวพร้อมกันไม่ได้”
ลั่วเจียไป๋ลุกขึ้นยืนทันที ตบมือแรง ๆ “หรือว่าตัวตลกจะเป็นพ่อนะ?”
“รู้ว่าลูกสาวถูกเพื่อนที่โรงเรียนรังแก ไม่มีเพื่อน เลยคิดวิธีนี้ออกมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อน โนโน่ในไดอารี่ยังนับว่าตัวตลกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของตัวเอง ถ้าพ่อไปหาลูกสาวโดยตรง นี่คือสถานะคนในครอบครัว โนโน่ต้องไม่รู้สึกว่านี่คือเพื่อนรักแน่ แต่พอใส่ชุดตัวตลกก็เท่ากับสวมอีกสถานะหนึ่ง! ดูสิ เบาะแสและไอเทมที่มีอยู่ตอนนี้มันเชื่อมโยงกันได้ไม่ใช่เหรอ...”