ลู่หลีไม่หันกลับไป
ลั่วเจียไป๋ใช้เสียงที่มีเพียงสองคนได้ยินพูดว่า “มีดเล่มนี้ฉันแลกเปลี่ยนมากับวิญญาณร้าย มีความสามารถปกป้องชีวิตมากกว่าไอเทมในร้านค้าหนึ่งครั้ง ช่วยต้านทานการโจมตีสำคัญให้นายได้หนึ่งครั้ง แต่ฉันไม่สามารถส่งมีดให้นายโดยตรง เรามาแสดงละครฉากหนึ่ง ฉันแสร้งสู้นายไม่ได้ นายจึงแย่งมีดไป”
ลั่วเจียไป๋กำด้ามมีดแน่น เน้นย้ำ
“ฉันนี่ไม่ได้ช่วยนาย การแสดงละครก็เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์กับนาย คนเดียวปะทะผู้เล่นสี่คน จะแพ้หรือชนะล้วนต้องพึ่งตัวเอง ความสามารถของนายโดดเด่น หากต้องตายเพราะการยุแยงและฆ่าฟันกันเองระหว่างผู้เล่น น่าเสียดายเกินไปแล้ว”
“ขอบคุณ” ลู่หลีกะพริบตา “แต่ไม่จำเป็น”
ลั่วเจียไป๋น้ำเสียงแข็งกร้าว “ฉันไม่ได้ช่วยนาย นายไม่ต้องขอบคุณ ก็จริง คะแนนของนายคงมากกว่าที่ฉันคิด เพียงพอที่จะแลกไอเทมที่ดีกว่าจากร้านค้า ฉันมันคิดมากไปเอง...”
“ไอเทมของท่านดีมาก แต่สามารถใช้ในที่ที่เหมาะสมกว่า” ลู่หลีเหลือบตามอง “ในเมื่ออยากได้กระดาษโน้ตขนาดนั้น ก็ให้พวกเขาไปสิ”
เขาเพิ่มเสียงตะโกนเรียก “โนโน่”
“ท่านจะตอบคำถามแล้วหรือ” โนโน่ก้มหน้ามองลู่หลี ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเอ็นดู
“แขกผู้งดงาม หากท่านตอบผิด ฉันจะไม่ให้ทรายกลบฝังท่าน แต่จะจับท่านใส่กระโปรง วางไว้สูง ๆ บนชั้นหนึ่งของตู้โชว์ของฉัน ท่านชอบสีแดง สีเขียว หรือสีเหลือง”
“ผมไม่ได้มาตอบคำถาม แล้วก็ ผมไม่ใส่กระโปรง”
ลู่หลีปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ชี้ไปที่ครึ่งแขนนอนอยู่บนพื้นทราย “ที่นี่คือปราสาทของท่าน ให้ของเล่นของท่านช่วยผมหน่อยได้ไหม”