ฉีหมิงต๋าเร่งร้อน “ฉันให้พวกนายไปฆ่าลู่หลี ทำไมพวกนายไม่ยอมทำ”
ลู่หลียืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรมแล้วชี้นิ้วประณามเขา
“เพราะนายนั่นแหละ ตอนนี้ทรายของทุกคนก็เพิ่มขึ้นหมด อยากทำร้ายทุกคนก็พูดมาตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อมแบบนี้”
ผู้เล่นสองคนที่แยกตัวไปจับกลุ่มกันเริ่มหวั่นไหว “ทรายใกล้จะท่วมถึงคอแล้ว เราจะไปทำอะไรได้!”
“ทั้งหาเศษกระดาษ ทั้งฆ่าผู้เล่น ฉีหมิงต๋า นายกำลังหลอกเราเล่นอยู่รึเปล่า”
“ใช่! พวกเราไม่เอาสิทธิพิเศษแล้ว และจะไม่ตอบคำถามเป็นคนแรก แต่แกต้องบอกคำตอบที่ถูกต้องให้พวกเรา!”
สมาชิกหญิงในทีมลังเล แต่สุดท้ายก็เลือกเชื่อฉีหมิงต๋า “พี่ฉี ลู่หลีแปลกเกินไป พวกเราก็ฆ่าเขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นให้พี่เป็นคนตอบคำถามคนแรกเถอะ ให้พวกเราผ่านเกมชั้นสี่เร็วๆ”
เมื่อเธอเสนอ คนอื่นก็รีบเห็นด้วย ส่งคืนสิทธิพิเศษให้ฉีหมิงต๋าทันที
“รีบๆ ทำให้จบเถอะ! ใต้ทรายนี่ยังมีอะไรอยู่อีก ฉันทนอยู่ต่ออีกนาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว!”
“เศษกระดาษก็อยู่ตรงนี้หมดแล้ว คำตอบไม่เห็นชัดแจ้งเลยหรือไง”
ฉีหมิงต๋าหอบหายใจไม่ทัน ติดขัดอยู่ในลำคอ
เขาถูกเร่งให้คลี่เศษกระดาษแผ่นสุดท้ายออก ได้อ่านข้อมูลทั้งหมดก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง เริ่มอนุมาน
“ง่ายมากเลย แม่ทอดทิ้งโนโน่ จำนวนสมาชิกที่แท้จริงจึงหายไปหนึ่งคน”
ใบหน้าของโนโน่ยังคงจมลึกลงไปในเพดาน ตอนนี้อยู่ใกล้ชิดกับผู้เล่นมาก
“ฉันจะตอบคำถาม” ฉีหมิงต๋าเอ่ยขึ้นท่ามกลางสายตาที่รอคอยของทุกคน