“พี่ฉีช่วยด้วย!” เสียงของสมาชิกสาวในทีมดังอย่างน่าเวทนา ใบหน้าแดงก่ำเพราะออกแรง “ใครก็ได้ช่วยพยุงฉันที ฉันจะถูกมันลากลงไปแล้ว! เฉียวเหริน!”
เฉียวเหรินตกใจกับเสียงกรีดร้องจนมือสั่น ไอเทมที่เพิ่งแย่งมาเกือบหลุดมือ เขารีบยัดใส่อ้อมอก
หันกลับไปสบตากับฉีหมิงต๋า เข้าใจกันทันที เขาแลกเชือกป่านหนาเส้นหนึ่ง ขว้างไปทางสมาชิกสาวด้วยแรงทั้งหมด
“จับให้แน่น! ฉันจะดึงเธอกลับมา!”
สมาชิกสาวคว้าเชือกไว้ราวกับฟางเส้นสุดท้าย แขนที่ยังไม่ถูกลากจับเชือกไว้แน่น เฉียวเหรินออกแรงดึงที่ปลายเชือก เธอก็ออกแรงดึงแขนออกจากหลุมทรายอย่างสุดกำลัง
แรงดึงดูดที่หนักอึ้งจากใต้ทราย ถูกดึงออกมาอย่างแรง วัตถุสีดำเด้งขึ้นมา กระเด็นลงบนพื้นทราย
สมาชิกสาวรอดตายแล้ว แต่ยังหายใจไม่ทันหายใจดี มองเห็นสิ่งที่ลากเธอเมื่อครู่ชัดๆ ถึงกับตกใจจนหน้าซีด
“มือ! ทำไมเป็นแขนครึ่งท่อน! มันยังขยับได้อีก!”
ลู่หลีเลิกคิ้ว “ที่แท้ก็เป็นมือนี่เอง”
ลั่วเจียไป๋ขนลุก “เมื่อกี้ที่ฉันเหยียบก็คือไอ้นี่?”
“คงไม่ใช่แค่นี้”
ลั่วเจียไป๋ถาม “มีมากกว่ามือเดียวหรือ?”
“ไม่ใช่แค่มือ” ลู่หลีสีหน้าสงบนิ่ง “บังเอิญว่าพวกเขาดึงมือออกมาได้เท่านั้น ส่วนอื่นของร่างกายยังไม่โผล่มาเลย คงแยกย้ายกันไปทำภารกิจแล้ว”
ลั่วเจียไป๋พูดไม่ออก “มุกตลกนี้ไม่ตลกเลยสักนิด”
“แต่ว่า กำไลข้อมือสีขาวบนข้อมือ ดูคล้ายกับกำไลวิญญาณร้ายที่พวกนายใส่อยู่นะ” ลู่หลีมองแขนที่กำลังดิ้นพล่านอยู่บนพื้นทราย “ก็แค่สีไม่เหมือน”