ลู่หลีหยุดภาพด้านซ้ายไว้
[โอ๊ยตายแล้ว คุณหนูน้อยของฉัน วิ่งช้า ๆ หน่อยสิ! วันนี้ฝนตก ลื่นไปหมด ระวังหกล้ม! เจ้าของบ้านผู้ชายนี่ประหลาดจริง ๆ เลย! ชอบตีเด็กที่บ้านอยู่เรื่อย! เด็กน้อยร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน ฉันเคยคิดมาตลอดว่าเป็นฝีมือเจ้าของบ้านผู้หญิง... นี่แน่ะ เห็นรอยเลือดแห้ง ๆ ตรงมุมบันไดไหม? ฉันตื่นเช้าออกไปซื้อกับข้าวก็เห็นเขาเอาแส้มาวางไว้หน้าประตู แส้ที่ใช้เฆี่ยนเด็กจนขาด เต็มไปด้วยเลือด!
เด็กก็ดูจิตใจไม่ค่อยปกตินะ ครั้งก่อนฉันเจอเธอเดินออกจากบ้าน กระโปรงเปื้อนเลือด เดาว่าคงถูกตีจนเลือดออกมาเปื้อนเสื้อผ้า เลยบอกให้กลับบ้านไปเปลี่ยนตัวใหม่ เธอก็ไม่ยอมเปลี่ยน บอกว่านี่แหละคือกระโปรงสีแดงที่สวยที่สุด
ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันเข้าใจผิดเจ้าของบ้านผู้หญิงมาตลอดเลย]
ลู่หลีหยุดภาพด้านขวา
[หยุดวิ่งซนได้แล้ว! แดดร้อนขนาดนี้เดี๋ยวก็เหงื่อท่วมตัวหรอก! ลูกสาวบ้านนี้ชื่อโนโน่ อยู่ห้องเดียวกับหลานชายฉัน หลานฉันสอบได้ที่โหล่จากท้ายสุดของห้อง ส่วนเด็กคนนี้ผลการเรียนดี สอบได้ที่หนึ่งของห้องทุกครั้ง คราวที่แล้วสอบกลางภาค มั้ง? ป่วยเป็นไข้เลยทำข้อสอบได้ไม่ดี ได้ที่สอง
พอกลับถึงบ้าน ฉันก็ได้ยินพ่อของเธอดุเธอว่า เธอโง่ทำไมขนาดนี้? ห่วยแตกถึงที่สุด! เลี้ยงเธอมาแล้วได้อะไร! ยีนของฉันดีซะขนาดนั้น ฉันเป็นถึงดอกเตอร์! เธอสอบได้แค่ที่สอง? ที่สองกับที่สุดท้ายมันไม่ต่างกันเลย!
ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เด็กดี ๆ แบบนี้ น่าเสียดายจริง ๆ]