เสียงที่ผู้หญิงพูดนั้นเบามาก
โนโน่ต้องแนบหูชิดเข้ากับชั้นนี้ เอนตัวเข้าไปใกล้เธอถึงจะได้ยิน
หลังจากฟังคำพูดนี้แล้ว
โนโน่กล่าวว่า “ขอบคุณค่ะ แขกผู้งดงาม”
ราวกับว่าในที่สุดเธอก็ได้ปลดปล่อยพละกำลังทั้งหมดลง ดวงตาสงบนิ่งมองไปยังนอกปราสาท รอยยิ้มโล่งใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก
โนโน่จากไปแล้ว
บอสที่คอยปกคลุมเหนือศีรษะผู้เล่นและเต็มทั่วเพดานเสมอมา จากไปแล้ว
-
มือของลู่หลีวางอยู่บนกระโปรงสีขาว โดยไม่ได้พูดอะไร
ทว่าตัวตลกกลับได้รับคำตอบของตนเอง
สายฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่หลีมองดูใบหน้าของตัวตลกถูกน้ำฝนชะโลม หน้ากากสีสันสดใสละลายหยดลงมาราวกับสีน้ำมัน ทำให้รอยยิ้มตลกขบขันบนหน้ากากนั้นบิดเบี้ยวน่าสะพรึงกลัวและน่าสงสาร
สีแดง สีเหลือง สีเขียวหมุนวนดั่งน้ำวน โดยมีตัวตลกเป็นศูนย์กลาง กระจายไปตามพื้นดินสู่ทุกทิศทาง
สีสันเจิดจ้าทำให้ชั้นสองอันหม่นมืดสว่างไสวขึ้น
ตัวตลกก้มตัวลง หยิบขวานบนพื้นขึ้นมา
หันหลังกลับอย่างเด็ดเดี่ยว เหยียบลงบนถนนเพียงเส้นเดียวที่ปูด้วยสีแดงฉาน มุ่งตรงไปยังผนังด้านนั้นที่อยู่เบื้องหน้า
ทันทีที่เธอไปถึงผนัง ทางเข้าบันไดก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวผนัง
กำขวานไว้แน่น เธอเดินเข้าไปในเงามืดของทางเข้าอย่างแน่วแน่ ถูกความมืดมิดกลืนกิน
ทางเข้ายังคงเปิดอ้าอยู่
สามารถมองเห็นขั้นบันไดด้านในได้อย่างชัดเจน
ลั่วเจียไป๋ยืนอยู่ข้างลู่หลี มองดูทางเข้าด้วยความเหลือเชื่อ พึมพำว่า “นี่ นี่มันคือบันไดที่นำไปสู่ชั้นหนึ่งใช่ไหม”