ช่องลึกมาก พอดีสำหรับใส่ไอเทมที่พวกเขาได้มาจากด่านก่อน
“คงเอาไว้ใส่ไอเทม”
ลู่หลีวิเคราะห์ตำแหน่งของสิบช่อง จับคู่กันสองช่อง ตรงกลางมีเส้นเชื่อม
ดูเหมือนว่าเมื่อใส่ของลงในช่องหนึ่ง จะทำให้ช่องที่คู่กันเกิดสิ่งของขึ้นมา
เขาหยิบไอเทมออกจากกำไลข้อมือ วางเรียงบนโต๊ะ
ได้แก่:
ใบแจ้งหนี้สองใบที่ลงชื่อชัดเจน แฟ้มเอกสารของแม่ หวายของพ่อ กระโปรงเปื้อนเลือดของโนโน่ และกล่องเข็มด้ายสีส้มของตัวตลก
จำนวนห้าชิ้นพอดี
ลั่วเจียไป๋พูดอย่างไม่มั่นใจ “บางทีอาจต้องเรียงลำดับนะ”
ตอนนี้ผู้เล่นเหลือสี่คน จะใช้ฉีหมิงต๋าลองผิดลองถูกก็ได้ ลู่หลีถอยให้ลั่วเจียไป๋
“นายลองใส่ดู”
ลั่วเจียไป๋ฝืนใจหยิบใบแจ้งหนี้ ใส่ลงในช่องที่ตัวตลกชี้
ช่องพอดีเป๊ะ
ช่องที่เชื่อมกันย่อลงไปแล้วยกขึ้น มีตลับเทปโผล่ขึ้นมา
ดูจากท่าทีแล้วน่าจะดี
ลั่วเจียไป๋ตื่นเต้นมาก “รอบนี้ถูกจริงๆ ด้วย!”
ลู่หลีเอ่ยชม “ไม่ง่ายเลยนะ”
มีเสียง “เพี๊ยะ” ดังแสบแก้วหลายครั้ง
มุมทั้งสี่เหนือหัวพวกเขาสว่างจ้าด้วยแสงสีขาว ส่องตรงลงมาที่พวกเขา
สว่างจนลืมตาแทบไม่ขึ้น
“ทำไมอยู่ๆ ถึงเปิดไฟ ร้อนจนตัวจะไหม้แล้ว” จู้เยวี่ยใช้มือบังตาบ่น “ไฟแบบนี้เหมือนในห้องสอบสวนของโรงพักเลย”
ภายใต้แสงแรงกล้า
ตัวตลกขยับ
มันหยิบตลับเทป ใส่เครื่องอัดเสียง กดปุ่มเล่น
มีเสียงชายแปลกหน้าดังออกมา
ต่ำทรามและเกรี้ยวกราด
[ผมไม่ได้ผิด! ผมออกแต่เช้ากลับค่ำ หาเงินได้ เล่นไพ่นกกระจอกบ้าง ดื่มเหล้าบ้าง ไปหาคนนวดบ้าง ผิดตรงไหน? ผู้ชายหาเงิน ผู้หญิงเลี้ยงดูครอบครัว ไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาหรอกหรือ? เมียน่ะเอาแต่บ่นว่าอยู่บ้านเหนื่อย ก็แค่ทำความสะอาดบ้านเลี้ยงลูก จะเหนื่อยสักแค่ไหน? จะสู้ผมเหนื่อยได้ไหม!]
[เอาแต่แบมือขอเงินทั้งวัน! ผมจะมีเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน ทุกวันเธอก็แค่ซื้อกับข้าว จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้นเลยรึ? ผมจะไม่ให้เธอ! อยากได้เงินก็ออกไปหาเองสิ! ไม่มีความสามารถเลยสักนิด]