“ตอนนี้ไอเทมสำคัญอยู่ในมือฉันแล้ว”
ฉีหมิงต๋าหัวเราะ “คนที่อยากมีชีวิตรอด เข้ามาใกล้ ๆ เรามาศึกษาไอเทมกัน”
สายตาเขาจับจ้องที่ลู่หลีเป็นพิเศษ
บนชั้นห้า ไอ้เด็กใหม่นี่อาศัยโชคดีประหลาดหนีรอดไปอย่างหวุดหวิด ตอนนี้เกมบนชั้นสี่เพิ่งเริ่มต้น เขาคิดหาวิธีทรมานอีกฝ่ายไว้นับไม่ถ้วนแล้ว
คราวนี้ ลู่หลีคงไม่มีโชคดีเหลือเชื่อแบบนั้นอีกแล้วใช่ไหม
ฉีหมิงต๋าถือกรอบรูป ให้ลูกทีมสองคนดูเป็นคนแรก
เฉียวเหรินมองเห็นภาพชัดก็ร้องลั่น “เฮ้ย! ผู้ชายนี่เป็นพ่อเธอใช่ไหม ทำไมไม่มีท่อนล่าง! ฉันว่าเขาต้องตายแล้วแน่ ๆ ครอบครัวนี้เลยมีสมาชิกสามคน!”
สมาชิกสาวแย้ง “ไม่ใช่หรอก ไม่มีท่อนล่างอาจเพราะพิการหรือสาเหตุอื่น แม่ไม่มีหน้านี่สิแปลก! แล้วก็หมานี่...”
เธอเข้าไปใกล้ ชี้ไปที่ตำแหน่งหนึ่ง
“รอบคอหมามีรอยเย็บเป็นเส้น นี่หมายความว่าไง”
“ไม่เคยเห็นมาก่อนรึไง” เฉียวเหรินหัวเราะเยาะ “ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นรอยเย็บหลังผ่าตัดหมา ที่จริงพ่อน่าสงสัยที่สุด ว่ามั้ยพี่ฉี”
ผู้เล่นเกือบทั้งหมดพุ่งความสนใจไปที่ไอเทม เข้ามาใกล้ฉีหมิงต๋า ถกเถียงกันอย่างดุเดือด
มีเพียงลู่หลีที่มองดูทรายตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาจ้องมุมห้องที่มีทรายละเอียดไหลออกมา
เมื่อครู่มีแผ่นกระดาษประหลาดแผ่นหนึ่งไหลเข้ามาในห้องกับทราย ไม่นานก็ถูกกลบหายไป
ดูจากทิศทางการไหล ดูเหมือนจะมาถึงข้างตัวเขา
ลู่หลีก้มลง เอามือล้วงลงในทราย เริ่มคลำหา
ลั่วเจียไป๋ไม่ได้ขยับตัวตาม เขาเพียงมองลู่หลีแล้วถาม “นายหาอะไรอยู่”