ผู้เล่นในห้องชั้นล่างหมอบราบอยู่กับพื้นกันหมด เพื่อให้ห่างจากกำแพงรหัสมั่วได้พอสมควร
ลู่หลีอ่านข้อมูลบนกระดาษโน้ตอย่างรวดเร็ว ก่อนคว้าไอเทมสองชิ้นแล้วเดินฉับ ๆ ไปยังประตู
เขาใช้มือที่ว่างบิดลูกบิดประตู
ลูกบิดแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ หมุนไม่ได้
เมื่อเปลี่ยนมาใช้มือที่ถือกรอบรูปบิดลูกบิด มันก็หมุนลื่นราวกับทาน้ำมันไว้ทันที
ประตูห้องชั้นบนเปิดออกอย่างราบรื่น
ประตูห้องชั้นล่างสะท้อนภาพของห้องชั้นบนอยู่ บานประตูที่ไม่มีใครแตะต้องก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนเปิดออกในมุมเดียวกัน
“ประตูเปิดแล้ว!”
เถาซิ่นหย่วนอดตื่นเต้นไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขานอนอยู่บนพื้นข้างหน้าต่าง ใจยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พยายามสงบสติอารมณ์และควบคุมหัวใจที่เต้นรัว เพราะภาพลวงตาอันเจ็บปวดจากการถูกตัดเฉือนยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย
ก่อนลู่หลีจะหาวิธีที่ถูกต้อง เถาซิ่นหย่วนกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
คนอื่น ๆ ทำไมถึงได้โง่ขนาดนั้น ชีวิตตัวเองกำลังจะหาไม่อยู่แล้ว ยังไม่ยอมลองทำตามคำแนะนำของก้อนสี่เหลี่ยมอีกหรือ?
เมื่อครู่ยังมีเวลาเหลือเฟือ ไม่จำเป็นต้องสลับที่กับคนในห้องชั้นบน
อีกอย่าง ก้อนสี่เหลี่ยมก็พูดคลุมเครือเรื่องรายละเอียดของการสลับที่ หากเขาเพิ่งสลับที่กับคนอื่นแล้วเกิดเสี่ยงจะถูกสลับกลับภายในเวลาไม่นานขึ้นมาล่ะ?
ตอนนี้เวลาเหลือไม่มากแล้ว อีกทั้งมีเพียงคนในห้องชั้นล่างเท่านั้นที่ได้ยินคำพูดของก้อนสี่เหลี่ยม ขอแค่เขากะเวลาสลับที่ให้ดี อยู่ใกล้ก้อนสี่เหลี่ยมหน่อย แล้วพูดเบา ๆ ไม่ให้คนในห้องชั้นบนได้ยิน
พอสลับที่กันกะทันหัน คนที่ถูกสลับลงมาจากชั้นบนก็จะตายอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาค่อยโกหกสักคำว่าเป็นฝีมือของวิญญาณร้ายก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ?