เส้นแบ่งที่กั้นด้วยกระจกใสถูกสีดำกลืนหายไปในช่องสี่เหลี่ยมทั้งสองช่องจนหมด ลั่วเจียไป๋นอนคว่ำอยู่บนพื้น พยายามเพ่งมองเส้นแบ่งบนพื้นอย่างละเอียด ก่อนจะสบตาลู่หลีอย่างตื่นเต้น “ทะลุผ่านได้แล้ว!”
แม้จะเป็นเพียงพื้นที่เล็กน้อยจนแทบไม่มีนัยสำคัญ แต่ก็เพียงพอจะพิสูจน์ว่าก้อนสีสันสดใสซึ่งดูราวกับมีชีวิตในช่องสี่เหลี่ยมสีดำทั้งสองช่องสามารถผ่านไปมาได้อย่างอิสระ
แต่ผู้เล่นกลับถูกพื้นขวางมือเอาไว้
ลู่หลีหยิบสมุดบัญชีออกมาจากช่องสี่เหลี่ยม ก้อนสีสันสดใสพลันหายไป พร้อมเสียงแหลมบาดหูที่ดังขึ้น
ลั่วเจียไป๋ยกตัวขึ้นพลางอุดหู ทันใดนั้นมิเรลล่าก็กดไหล่เขาลง «นั่งตัวตรงก็ชนกำแพงแล้ว»
«เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?» ลั่วเจียไป๋สะดุ้ง เขาก้มศีรษะค้างไว้แล้วหันไปมองด้านบนอีกทาง
เป็นอย่างที่คิด กำแพงรหัสมั่วที่เมื่อครู่ยังอยู่ห่างออกไป ตอนนี้กลับเลื่อนลงมาอย่างรวดเร็วเป็นระยะทางไม่น้อย
โต๊ะซึ่งก่อนหน้านี้ยังใช้ค้นหาไอเทมได้ บัดนี้ถูกกำแพงกลืนกิน กลายเป็นเพียงสีหนึ่งในนั้น
แผ่นไม้ที่ตอกปิดหน้าต่างก็จมเข้าไปในกำแพงนานแล้ว หลังถูกตัดแบ่งซ้ำหลายครั้ง แม้แต่รูปร่างก็ยังมองไม่ออก