“ขอเพียงฉันทำได้... ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม!” จู้เยวี่ยแนบใบหน้าเปื้อนเลือดติดพื้นแน่น ถูกกดจนผิดรูป
เธอไอพลางกระอักเลือด “แค่ก... ขอ... ขอร้อง ก่อนหน้านี้ที่ฉันตามฉีหมิงต๋ามาเพราะไม่มีทางเลือก... ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถิด!”
หน้าจอกำไลข้อมือของลู่หลีกำลังแสดงข้อความบรรทัดหนึ่ง:
ตรวจพบดัชนีสุขภาพร่างกายปัจจุบันของผู้เล่น 100 ใช้ไอเทมไม่ได้ ให้โอน/เก็บไอเทมนี้
หลังจากเลือก[โอน]จะมีช่องว่างให้กรอกชื่อ
ภายใต้สายตาที่เฝ้ารอของจู้เยวี่ย ลู่หลีค่อยๆ เขียนเส้นแรกของอักษร “จู้” อย่างเชื่องช้า ยังเขียนไม่ทันเสร็จก็หยุดยั่วความอยากรู้
“ผมอยากเห็นฉีหมิงต๋าขายหน้า เธอมีปัญญาทำได้หรือไม่”
หากก่อนหน้านี้เขามองฉีหมิงต๋าที่ก่อกวนเขาเล็กๆ น้อยๆ เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่ไว้สร้างสีสัน ตอนนี้เขารู้สึกรำคาญแล้ว
หมาดุร้ายที่เห่าตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่ได้น่าสนุกเลย
หากปิดปากมันได้ถาวรก็คงดี
ลู่หลีหันไปหาลั่วเจียไป๋ “ผมจำได้ว่าไอเทมปกป้องของนายก็ไม่พอใช่ไหม ไม่อย่างนั้นผมโอนสิทธิ์การใช้ให้นายเถอะ ที่นายพูดเมื่อกี้มีเหตุผล เธอไม่มีประโยชน์อะไร”
จู่ๆ ลั่วเจียไป๋ก็ถูกเอ่ยชื่อ รู้สึกตกใจและตื่นเต้นทำท่าชี้ตัวเอง “ผม?”
“ให้ผมจริงๆ น่ะหรือ?”
ลั่วเจียไป๋ยิ้มร่า: ทรัพย์หล่นทับกลางอากาศ เมื่อครู่อดทนโดนทรายยัดปากไปก็คุ้มแล้ว
“ให้ฉันเถอะ! ฉันทำได้! ฉันมีความสามารถ!” จู้เยวี่ยรีบรับประกัน คลานมาข้างหน้าสองก้าวอย่างตื่นเต้น กลัวว่าลู่หลีจะเปลี่ยนใจกระทันหัน