“ในห้องนั่งเล่นมีโซฟายาวมากๆ ตัวหนึ่ง ฉันชอบวางตุ๊กตาบนนั้น จากซ้ายไปขวา วางได้สิบตัวพอดี แบบนี้พวกมันจะได้แอบดูทีวีเป็นเพื่อนฉัน ฉันจะได้ไม่โดดเดี่ยว”
ใบหน้าของโนโน่เต็มจอ เธอใช้คำพูดจัดวาง “ห้องนั่งเล่น”
สิ้นเสียง ลู่หลีได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง
“ข้างหลังเรามีโซฟาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งตัว” ลั่วเจียไป๋หันไปมองก่อน สีหน้าเคร่งเครียด “ใช่โซฟายาวมากๆ อย่างที่เธอพูดเมื่อกี้เลย”
จู้เยวี่ยกำลังนับตุ๊กตาบนโซฟา ทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง “บนนั้นมีตุ๊กตาแค่เจ็ดตัว”
ตำแหน่งตรงกลางว่าง
พอดีว่างสามที่
และพวกเขาก็มีสามคน
เสียงของโนโน่ไม่หยุด “หลังเลิกเรียน ฉันดูได้แค่ข่าวกับพยากรณ์อากาศ หลังจากนั้นก็ดูไม่ได้แล้ว เพราะพ่อจะกลับบ้าน”
ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเรื่องน่าโมโห น้ำเสียงแหลมสูงขึ้น
“ตอนพ่อขึ้นชั้นบนเดินเซไปเซมา ฝีเท้าหนักหน่วง ฉันได้ยินเสียงพ่อกลับมาตั้งแต่ในห้องนั่งเล่น ตอนนั้นฉันต้องรีบปิดทีวี พ่อเกลียดเด็กขี้เล่นไม่รักเรียนที่สุด!
โต๊ะเตี้ยหน้าโซฟานี่ขวางจริงๆ บนนั้นกองข้าวของเต็มไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะมันคอยสะดุดฉันตลอด ทำให้ฉันปิดไม่ทัน พ่อคงไม่มีทางรู้ว่าฉันดูทีวี!“
ทันใดนั้น เข่าของลู่หลีสัมผัสกับความเย็นวาบ
เขาหันกลับไปมองด้านล่าง
ตอนนี้ไม่ใช่แค่มีโซฟา แต่ยังมีโต๊ะเตี้ยเพิ่มมาอีกตัว
บนโต๊ะเตี้ยกองข้าวของเต็มตามคาด กล่องพัสดุที่ถูกแกะอย่างรุนแรงล้มระเนระนาด กล่องข้าวอาหารเดลิเวอรีที่กินเหลือซ้อนกันเปื้อนคราบน้ำมัน ขวดเบียร์เปล่าที่ดื่มหมดแล้วถูกบีบยับยู่ยี่แต่ไม่ได้ทิ้ง...