ตัวจับเวลาเริ่มนับถอยหลังนาทีสุดท้าย
ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงเข็มวินาทีเดินดังขึ้นเรื่อย ๆ สร้างความหวาดกลัวแก่ผู้ที่ได้ยิน
ลั่วเจียไป๋เหงื่อโชกไปทั้งตัว “นายแน่ใจนะว่าจะลงไปจากตรงนี้? มันค่อนข้างเปลี่ยวนะ”
ลู่หลีกับเขาช่วยกันขุดหลุมทรายจนลึกลงไป ก่อนจะสัมผัสถึงความรู้สึกที่แตกต่างออกไปเมื่อใกล้ถึงก้นหลุม
“เจอแล้ว!”
พวกเขาขุดพบศพที่สมบูรณ์ของบัค
ถูกห่อหุ้มอย่างพิถีพิถันด้วยผ้าขาวผืนหนึ่ง
เมื่อลู่หลีอุ้มศพออกมา เขาถึงได้รู้ว่าบัคเมื่อปราศจากองค์ประกอบพิศวงและน่าสะพรึงของดันเจี้ยนแล้ว แท้จริงแล้วเป็นเพียงหมาดำตัวเล็ก ๆ แค่นี้เอง
ทั้งเล็กทั้งเบา
หัวที่นุ่มนิ่มของบัคพิงอยู่บนท่อนแขนของลู่หลี ห้อยลงมา
พื้นที่ลอยทั้งสี่ส่วนเริ่มถึงจุดพังทลาย การนับถอยหลังเข้าสู่วินาทีสุดท้าย ลู่หลีเอ่ยชื่อโนโน่
เขายกบัคในอ้อมแขนขึ้น “ที่เธอตามหาใช่เจ้านี่ไหม?”
หัวที่ห้อยอยู่ของหมาดำเปลี่ยนทิศทาง ดวงตากลวงโบ๋จับจ้องไปที่โนโน่
เสียงเข็มวินาทีเดินติ๊กต๊อกที่ก้องไปทั่วทั้งพื้นที่หยุดลงกะทันหัน
“แขกคนสวย ขอแสดงความยินดีด้วย เธอตอบถูกต้อง”
“บัค” โนโน่มองศพของมัน สีหน้าผ่อนคลายลง เรียกเบา ๆ “ตัวแสบจริง ๆ ที่แท้ก็เป็นแกนี่เองที่แอบอยู่ข้างหลังแอบดูพวกเรา”
จากนอกตัวบ้านดังเสียงครางออดอ้อนของลูกสุนัข
“บัคผู้ซื่อสัตย์และกล้าหาญของฉัน” โนโน่ก้มศีรษะลง ไหล่กระตุก เหมือนกำลังลูบคลำสุนัขที่อยู่นอกปราสาท “แกเองก็คงชอบเพื่อนของฉันใช่ไหม?”