“ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก”
เสียงเข็มวินาทีหมุนดังมาจากภายในห้องเงียบสงัด
ผนังทั้งสี่ด้านว่างเปล่า ไม่เห็นนาฬิกา
ลู่หลีถามโนโน่ “อีกนานไหมกว่าจะถึงเวลาเรียน”
โนโน่เหม่อไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอละจากเพดาน เอียงไปทางขวา ดูเหมือนจะเหลียวดูนาฬิกา แล้วตอบว่า “ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่ง อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาเรียนแล้ว”
โนโน่มักยัดใบหน้าไว้ในช่องว่างคอยสังเกตทุกอิริยาบถของผู้เล่นอย่างละเอียด
เพดานนานครั้งถึงจะมีจังหวะมองเห็นโลกภายนอก
ลู่หลีเหลียวตามทิศทางที่โนโน่หันหน้า พลางมองออกไปนอกเพดาน
ข้างนอกมีพื้นที่กว้างใหญ่กว่าจริงๆ
สำหรับพวกเขา โนโน่คือยักษ์ แต่ในพื้นที่ตรงนั้นโนโน่กลับมีขนาดปกติ
ลู่หลีแลกไอเทมที่มีฟังก์ชันจับเวลา ปรับเวลาที่เหลือเป็น 30 นาทีก่อน
แล้วเริ่มจับเวลา
“เหลือแค่ครึ่งชั่วโมงหรือ” เจี่ยนอิ๋งอิ๋งอุทานเสียงเบา “ที่นี่มีศพผู้เล่นหลายร้อยคน เวลาน้อยขนาดนี้เราจะค้นหาจนครบได้ยังไง”
“หาไม่หมดน่ะคือเธอ ไม่ใช่เรา” ฉีหมิงต๋าดูถูก เขารังเกียจเจี่ยนอิ๋งอิ๋งที่ทรยศกลางคัน ด่านก่อนยังงมงายตามเกาะเขาแน่นแค่ไหน พอด่านนี้เห็นลู่หลีพอมีความสามารถหน่อย ก็หน้าด้านรีบเข้าไปประจบทั้งที่ถูกเมิน
น่าขำเสียจริง
“เธอไปขอร่วมทีมกับลู่หลี เขาไม่เออใช่ไหม”
ไขมันบนใบหน้าฉีหมิงต๋าอัดแน่นเป็นมันเยิ้ม เขายื่นมือไปลูบไหล่เจี่ยนอิ๋งอิ๋ง “ถ้าเมื่อกี้เธอเลือกฉันอย่างเด็ดเดี่ยว ตอนนี้ครบพวกเราสี่คนพอดี แยกกันตรวจคนละอุปกรณ์”