ชั้นสามเป็นห้องโล่งกว้าง นอกจากลิฟต์ที่พาพวกเขาลงมาแล้ว ก็ไม่มีประตูไม่มีหน้าต่าง มีเพียงเพดานที่โนโน่สามารถยื่นหัวเข้ามาได้
โนโน่กำลังวางแบบจำลองลงบนพื้นทีละชิ้น
ชิงช้าที่เรียงเป็นแถว สไลเดอร์ที่ทอดยาวลงไปทั้งสี่ด้าน กระดานหก และม้าหมุนที่กินพื้นที่มากที่สุด
ทุกครั้งที่วางแบบจำลองลงไป รอยยิ้มประหลาดที่มุมปากของเธอก็ยิ่งกว้างขึ้น
“ในสวนสนุกมีเครื่องเล่นทั้งหมดสี่อย่างให้เล่น โนโน่ไม่ใช่คนขี้เหนียว วันนี้แขกเยอะมาก งั้นเปิดให้หมดเลยแล้วกันนะ!”
ในห้องไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มีหมอกสีขาวหนาทึบลอยคละคลุ้ง
ทัศนวิสัยถูกบดบัง ลู่หลีมองเห็นเพียงโครงร่างเลือนรางของแบบจำลองทั้งสี่
แบบจำลองทั้งสี่นี้ดูเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
ลู่หลีก้มลงมองพื้นใต้เท้า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
นั่นหมายความว่าไม่ใช่แบบจำลองที่ขยับเข้ามาใกล้ แต่เป็นแบบจำลองที่เริ่มขยายขนาดใหญ่ขึ้นทันทีที่แตะพื้น
เสียงดนตรีแผ่วเบาดังขึ้นในม่านหมอกสีขาว
ม้าหมุนกลายเป็นมุมที่สว่างที่สุด บนยอดของมันมีโคมไฟเล็กๆ เรียงเป็นแถวสว่างขึ้น เครื่องเล่นเริ่มหมุนและทำงานแล้ว
แบบจำลองกลายเป็นเครื่องเล่นที่สมจริง พื้นที่สัมผัสกับมันก็กลายเป็นพื้นคอนกรีตซีเมนต์ขรุขระ
โนโน่กำลังจำลองบรรยากาศในสวนสนุก
ถ้าไม่ใช่เพราะยังมองเห็นกำแพงอยู่ไกลๆ ทั้งสี่ด้าน และบนเพดานมีใบหน้าที่ถูกบีบจนแทบจะบดบังอวัยวะบนใบหน้า ลู่หลีก็นึกว่าตัวเองอยู่ในที่กลางแจ้งจริงๆแล้ว
ฉากถูกจัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว โนโน่เชื้อเชิญด้วยความกระตือรือร้น เร่งเร้าพวกเขา