ลู่หลีมองข้อมือของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ
ไม่มีบาดแผล
ความรู้สึกประหลาดเมื่อครู่ก็หายไปแล้ว
“ได้ยิน” จากคำบ่นที่ลั่วเจียไป๋หลุดออกมาเป็นระยะ ลู่หลีก็พอเข้าใจเรื่องการตั้งค่าบริษัทคร่าว ๆ จึงฉวยโอกาสหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง “ฉันมาสำรวจจุดบกพร่องเกม จะมีค่าจ้างให้ฉันไหม”
ป๋อซือถาม “นายใช้เงินยมโลกได้รึ ตราบใดที่ยังอยู่ในเกมภูตมรณะ เงินสกุลที่ใช้ก็ต่างจากโลกเดิมของนาย”
ลู่หลีเตือน “ฉันอยากได้คะแนนสักหน่อย”
“แบบนี้ฉันอาจจะขยันขึ้นในดันเจี้ยน เพราะถ้าไม่มีรางวัลก็ไม่มีแรงจูงใจ”
ป๋อซือนิ่งเงียบ
แม้ก่อนถูกผูกมัดกับลู่หลี เขาจะไม่เคยสนใจเกมภูตมรณะ แต่ในฐานะราชันยมโลก ตอนเกมเริ่มพัฒนา แน่นอนว่ามีบัญชีหนึ่ง
บัญชีนั้นไม่เคยเปิดใช้ แต่มีฟังก์ชันพื้นฐานครบถ้วน และยังเป็นการ์ดทองที่ค่อนข้างพิเศษ ใช้ดูไลฟ์สดดันเจี้ยนทุกระดับ ให้ของขวัญ หรือแม้แต่เข้าไปในดันเจี้ยนผ่านบัญชีนี้ได้ด้วยซ้ำ
ป๋อซือนึกถึงตำแหน่งที่วางการ์ดใบนั้น เตรียมตัวกลับไปหา
ในการ์ดน่าจะมีคะแนน
พอจะใช้จ่ายค่าจ้างให้ลู่หลีได้อย่างเหลือเฟือ เขาจึงพยักหน้าเล็กน้อย ตอบรับข้อเสนออาจหาญของมนุษย์คนนี้
“ออกจากดันเจี้ยนแล้วค่อยคิดบัญชี”
เขาต้องเช็คยอดคงเหลือในการ์ดก่อน ถึงจะคำนวณค่าจ้างให้ลู่หลีได้
“สำรวจแต่ละดันเจี้ยนจบแล้ว ยังมีวันหยุดอีกไหม” ลู่หลีว่า “พวกผีที่นี่ทำงานทั้งปีไม่มีวันหยุดรึไง”
ป๋อซือ “ให้วันหยุดหลักหน่วยได้”
ลู่หลีถามต่อ “แล้วโบนัสปลายปีล่ะ วันตรุษวันนักขัตฤกษ์มีของขวัญไหม”