ลู่หลีหยุดอยู่ห่างจากป๋อซือครึ่งเมตร “เอกสารวันนี้สูงแค่ครึ่งเดียวของเมื่อวาน ดูเหมือนวันนี้ไม่ค่อยยุ่ง นับเป็นเรื่องดีจริง ๆ”
ป๋อซือปิดแฟ้มเอกสาร กวาดตามองรอบห้อง สีหน้าเคร่งเครียด
[ราตรีเกม]มาถึงแล้ว เขาถูกเรียกตัวมาที่ห้องของลู่หลีอีกครั้ง
“นายคิดว่าฉันดูเหมือนกำลังดีใจหรือ?”
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังหาวิธีปลดพันธะกับลู่หลีไม่พบ
นับตั้งแต่มีความทรงจำมา นี่เป็นเรื่องที่เขาทำได้ไร้ประสิทธิภาพที่สุด
วันนี้ ก็นับเป็นฝันร้ายของทีมวางแผน ผู้จัดการ ฝ่ายวิจัยพัฒนา และทีมทดสอบของเกมภูตมรณะทั่วยมโลก
แม้ผ่านไปร้อยปี พวกเขาก็ยังหวนนึกถึงสีหน้าของราชันยมโลกในวันนี้ ที่ดำมืดยิ่งกว่าเหวลึก
ราชันยมโลกผู้ไม่เคยแยแสเกมภูตมรณะ ปล่อยให้ดำเนินไปเองตามยถากรรม กลับเสด็จมาตรวจงาน เปิดดูเอกสารทั้งหมดของเกมภูตมรณะ กระทั่งเปิดฐานข้อมูลที่ผนึกมานานหลายปี ทำประหนึ่งจะขุดเกมภูตมรณะพลิกกลับเสียให้ลึกสามฉื่อเพื่อหาอะไรบางอย่าง
สุดท้าย ราชันยมโลกผู้กลับมามือเปล่าเอ่ยเสียงเย็นชา “เกมมีช่องโหว่มากมาย พวกนายทำงานอะไรกันอยู่ทุกวัน?”
ดังนั้น เกมภูตมรณะที่เคยถูกขนานนามว่าเป็นราชการของยมโลก ภายในวันเดียวก็กลายเป็นตัวแทนหน่วยงานปีศาจ 996
-
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมก็ตายไม่ได้อีกแล้วสินะ?” ความคาดหวังบนใบหน้าลู่หลีจางหายอย่างเห็นได้ชัด เขาถามด้วยท่าทีสงสัย “วันนี้นายตั้งใจอ่านตำราหรือเปล่า?”