“ดูเหมือนฉันคงกินเค้กไม่หมดในเร็ววันนี้” ลู่หลีถอนหายใจ โยนส้อมที่ใช้แล้วทิ้ง หยิบอันใหม่มาวางบนจาน แล้ววางทั้งหมดลงบนโต๊ะ
“เมื่อกี้ฉันหั่นกินไปหนึ่งชิ้น ที่เหลือยังไม่ได้แตะ สตรอว์เบอร์รีลูกเดียวก็ยกให้คุณ ขอบคุณที่ช่วยจุดเทียนให้ฉันเมื่อคืน” ลู่หลีนอนลง พูดกับผนัง “ถ้าคุณจะทิ้ง รอให้ฉันหลับก่อนแล้วค่อยทิ้ง”
ป๋อซือไม่เงยหน้าขึ้น และไม่แตะต้องเค้ก
ลู่หลีพลิกตัว นอนไม่หลับ
เขาเอามือลูบแขน แล้วเปิดร้านค้า ค้นไปมาก็ไม่พบหมอน จึงเอ่ยอธิษฐานกับป๋อซือ “ราตรีเกมมีแต่ผ้าห่มไม่มีหมอน ร้านค้าคะแนนก็ไม่มีหมอน หวังว่าเกมจะอัปเดตเพิ่มไอเทมนี้ให้ ตอนนี้ฉันต้องการมาก”
“วันนี้แขนถูกตัดไปห้าหกครั้ง ห้องนี้ค่อนข้างชื้น กลัวว่าข้อจะปวดเมื่อย...”
ป๋อซือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ร่างกายเธอฟื้นฟูได้ไม่จำกัด เปลี่ยนอวัยวะใหม่หมด จะป่วยได้ยังไง”
อยู่นานห้องก็ไม่มีเสียงตอบ ลู่หลีหลับไปแล้ว
ป๋อซือดึงจานเค้กมาตรงหน้า วาดวงแหวนเคลื่อนย้ายด้วยมือข้างเดียว เตรียมทิ้งขยะที่วางเกลื่อนโต๊ะไปพร้อมกัน
อัคคีแห่งยมโลกบนเชิงเทียนพลิ้วไหว
ส่องให้เห็นเงาคนหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่มุมห้อง คอแขวนค้างไม่ได้หนุนหมอนจริง ๆ แม้ในยามหลับก็ยังกอดไหล่ตัวเองแน่น เป็นท่าทางปกป้องและตั้งรับ
-
หลังจากหลับไป ลู่หลีลืมตา พบว่าใต้หัวมีหมอนนุ่มใหญ่เกินมาหนึ่งใบโดยไม่รู้ตัว