“แน่นอน” เฮป้าเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนหยิบปากกาด้ามที่ป๋อซือระบุว่าอยากดูออกมา “ฉันพกติดตัวไว้ตลอด”
“เรื่องที่คุณพูดเมื่อครู่ว่าอยากทดสอบความคิดหรือรายละเอียดบางอย่าง...”
เฮป้าดูสับสนเล็กน้อย “พอจะบอกให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม? หรือช่วยชี้แนวทางให้ฉันหน่อย”
“ความรู้สึก” ป๋อซือรีบชี้แนวทางให้รวดเร็วเสียจนเฮป้าแทบฟังไม่ทัน
คำพูดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแล้ว ทว่าเขากลับไม่อยากบอกว่าเป็นเรื่องความรู้สึกของตัวเอง จึงเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะที่อ่านจบแล้ว ก่อนเอ่ยเสริมช้า ๆ “ไม่ใช่ว่าผมต้องการทดสอบอะไรหรอก แค่ถามเผื่อคนอื่น”
“เข้าใจแล้ว” เฮป้าฟังออก จึงช่วยป๋อซือเรียบเรียงประโยคเมื่อครู่ให้สมบูรณ์ “อาจจะเป็น...ใครสักคนรอบตัวคุณที่กำลังเผชิญปัญหาเรื่องนี้อยู่”
เธอสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของอ๋องเริ่มกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด เพื่ออุดช่องโหว่ในคำพูดก่อนหน้านี้ให้แนบเนียนและแก้สถานการณ์ได้ราบรื่น เธอจึงรีบยกตัวอย่างขึ้นมาหลายข้อเพื่อให้ฟังดูสมจริงยิ่งขึ้น